Zuid Afrika en Swaziland

Klik hier voor de foto's

 

 

 

Zuid Afrika &

 

Swaziland 2005

 

Het vertrek naar Zuid Afrika liep iets anders dan gepland. Ik kwam netjes op tijd aan bij de incheckbalie en kreeg daar mijn tickets. Daar ontmoette ik al een klein clubje van de medereizigers en we checkten in. Toen we de tickets vergeleken viel ons meteen iets op. Bij de een stond vertrek 15.30 en bij de ander 17.00. Wij naar de monitor en ja hoor, vlucht naar Londen was vertraagd. We kregen niet te horen wat er mis was, maar na heel wat uurtjes wachten begonnen we ons toch wel af te vragen of we wel op tijd zouden zijn voor de doorvlucht naar Johannesburg. We "kregen" een coupon om iets te drinken te halen als excuus van BMI.

 

Intussen zochten we naar de rest van de groep op Schiphol en na flink zoeken en bellen naar Inge kwamen we er achter dat zij een eerder vliegtuig naar Londen hadden genomen. Wij waren dus met een groep van 6 personen. Uiteindelijk vertrokken we en kregen we te horen wat de reden was van de vertraging: Een stewardess had in München, terwijl het vliegtuig al taxiede, de deur open gedaan en de glijbaan was eruit gegaan. Die moesten ze dus eerst fixen. Toen we na 1 uur en 10 minuten aankwamen op Londen Heathrow zagen we ons volgende vliegtuig al op de startbaan staan. Te laat dus. We gingen snel uit het vliegtuig en spoedden ons naar South African Airways om te kijken wat ze voor ons konden doen. De vrouw achter de balie vertelde ons dat er nog een vlucht zou gaan om half 10 en dat we maar standby moesten gaan staan. Om kwart voor 9 kwam de dame in kwestie blij naar ons toe dat we direct konden vertrekken. We werden verdeeld over het vliegtuig, maar dat kon ons echt niet schelen, we waren gelukkig onderweg naar Zuid Afrika! Het vliegtuig, de stewards en stewardessen, het eten, de stoelen, het privéteveetje, de service was perfect, alleen hadden we veel turbulentie.

"Take off your shoes, put on your socks and relax!" : was de zin die the captain was speaking.

We arriveerden de volgende ochtend om half 9 en na een tijdje bij de bagageband gestaan te hebben zonder resultaat, kwam er een man naar ons toe om te vragen wat we hier deden. "Wij wachten op onze bagage", zeiden we. Hij maakte duidelijk dat alle bagage inmiddels op de band lag en er niets anders op zat dan dat we naar de balie van South African Airlines gingen om te regelen dat de bagage alsnog bezorgd zou worden op welk adres we dan ook zaten. We moesten de eerste 3 adressen doorgeven, maar we kenden alleen de eerste, dus zouden we contact houden. Zonder bagage, beetje slaperig liepen we door de douane en zagen daar al snel François staan. Hij bleek de truckdriver te zijn die ons de rest van de vakantie zou rondtoeren in Zuid Afrika en Swaziland. Hij was blij ons eindelijk te zien. Na even snel te pinnen liepen we naar de rest van de groep die úren op ons gewacht heeft en maakten we kennis. Wat me als eerste opviel was: Wát een coole truck!!!

 

We vertrokken meteen en kwamen na een klein uurtje aan in Pretoria bij Twana Lodge. Daar werden de huisjes en kamers verdeeld en relaxten we even in het lekkere zonnetje. Die middag hebben we een "Soweto toer" gemaakt.

Soweto staat voor 'South Western Townships'. Het is de grootste zwarte buitenstad in Zuid-Afrika. De stad is een township gelegen aan de rand van Johannesburg en is ontstaan als gevolg van de Group Areas Act, die de Zuid-Afrikanen scheidde op grond van hun huidskleur.Soweto is zelf een miljoenenstad met huizen die variëren van krotten opgetrokken met karton en golfplaat tot prachtige villa's. De stad is bekend als de bakermat van de opstand tegen de apartheid in 1976. In die tijd probeerde de apartheidsregering, in plaats van hoognodige verbeteringen in het onderwijs aan te brengen het verplicht te maken dat de helft van de lessen in het Engels en de helft in het Afrikaans gegeven moesten worden. Dit leidde tot een opstand onder de scholieren.

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Soweto

We startten bij een redelijke buurt met mooie stenen huizen en vervolgen onze weg naar een plaatselijke markt. De mensen keken ons maar gek aan dat wij langskwamen om inkopen te doen. We hebben lekkere sinaasappels gekocht en een beetje rondgekeken.Vervolgens zijn we naar een erg arme sloppenwijk gegaan en daar kregen we onder leiding van een gids een rondleiding door de sloppen. We keken binnen bij mensen en speelden een beetje met de kinderen. Het voelde aan als 'arme mensjes kijken' en dat was niet prettig. Ik wilde dan ook zo snel mogelijk weg. We hebben als groep geld gegeven aan de gids die dit netjes zou verdelen over de families, in eten en schoolspullen (zei de gids).

Hierna zijn we naar het nét geopende Hector Pieterson Museum gegaan( juni 2005). Hector Pieterson was een jongetje van 12 was het eerste slachtoffer van de opstand tegen de regering. Het was een indrukwekkend museum en wat me nog het meeste bijstaat is het Afrikaanse gedicht van Ingrid Jonker. Dit gedicht is geschreven naar aanleiding van een ander 'incident', maar voorgedragen door Nelson Mandela.

Het kind dat doodgeschoten is door soldaten bij Nyanga

Het kind is niet dood
het kind heft zijn vuisten naar zijn moeder
die Afrika schreeuwt de geur schreeuwt
van vrijheid en heide
in de townships van het omsingelde hart

het kind heft zijn vuisten naar zijn vader
in de optocht van de generaties
die Afrika schreeuwen de geur schreeuwen
van gerechtigheid en bloed
in de straten van zijn gewapende trots

Het kind is niet dood
noch bij Langa noch bij Nyanga
noch bij Orlando noch bij Sharpville
noch bij het politiebureau van Philippi
waar het ligt met een kogel door zijn hoofd

Het kind is de schaduw van de soldaten
op wacht met geweren pantserwagens en knuppels
het kind is aanwezig bij alle vergaderingen en wetgevingen
het kind loert door de vensters van huizen en in de harten van moeders
het kind dat alleen maar wilde spelen in de zon bij Nyanga is overal
het kind dat een man is geworden trekt door heel Afrika
het kind dat een reus is geworden trekt door de gehele wereld

Zonder pas

Ingrid Jonker

(Uit 'Ik herhaal je', een biografie door Henk van Woerden en de vertaling van haar gedichten door Gerrit Komrij, uitgeverij Podium, 2000 - inmiddels 5e druk)

Na het museum werden we door de villawijk van Soweto gereden en zagen zelfs het oude huis van Nelson Mandela. Winnie woont er nog steeds. We reden door naar een plaatselijke (illegale) kroeg waar we hartelijk werden ontvangen en flink gelachen, gedanst en gedronken hebben. We kregen een smerig goedje voorgeschoteld: Witblits, een zelfgebrouwen biersoort dat je uit een kalebas dronk. Smerig zuur en korrelig. Maar in de tijd dat bier te duur was, werd dit veelal gedronken en nog...

Na een poos was het tijd geworden naar de lodge te gaan waar we onze kokkie zouden ontmoeten en voor het avond eten. Het was inmiddels erg koud geworden en mijn kleding was niet voldoende om me warm te houden. Gelukkig had kokkie (Heidie) een fleece voor me te leen om het toch iets warmer te krijgen. We kregen een potje kos te eten, wat eigenlijk een soort van suddermaaltijd met vlees, groenten en rijst was. Het was erg lekker! Vooral ook de warmtepaal tussen ons in maakte dat het eten nog lekkerder was.

Die nacht was erg koud, bleek later ook nogal logisch aangezien er een raam weg was uit onze kamer (van Katja en mij) Ik dacht al, wat een schoon raam.

De volgende ochtend vertrokken we vroeg richting Sabie waar we rond lunchtijd aankwamen. Nog voor het lunchen kregen we 'les': hoe zet je de tent op nr 1. Het zien was in eerste instantie best te doen, maar het doen daarna vergde toch wel wat oefening:

Eerst de basis uitrollen, dan de stokken in elkaar doen, dan in 3 keer naar boven zwiepen, ankeren met je ene been, de andere kant in grond steken om vervolgens de stok in een soort van haring te doen en dan de linkerkant, voorrechterkant en voorlinkerkant idem dito (snap jij het nog?) Maar later ging tentje opzetten binnen 2 minuten.

En uiteindelijk zaten Yvonne en ik erg trots voor eigen opgezette tentje!

 

Na de meest fantastische lunch (waarna er nog velen zouden volgen) vertrokken we richting de Blyde River Canyon. Een uitgesleten kloof door de Blyde rivier. Door water en wind waren er 3 bergtoppen gevormd als rondavels. (Rondavels zijn ronde huisjes die je zeer vaak ziet in Zuid Afrika en omstreken.) 

 

Na ruim een uur genoten van het uitzicht en de vogelgeluiden gingen we weer verder met de truck naar de potholes. Een kloof waar de Blyde en de Treur rivier samenkomen. Dit samenkomen heeft tot prachtige vormen in het gesteente geleid. 

 

Terwijl de zon al onderging kwamen we aan bij God's Window. Bij goed licht zou je Mozambique kunnen zien liggen. We waren helaas iets te laat aangezien in Zuid Afrika in de winter de zon om kwart over 5 al ondergaat. Ik heb wel wat foto's gemaakt, maar mensen die er op staan lijken net engelen ;-) 

We vervolgden onze weg naar Merry Peppels, ons kampeerterrein en het was al flink koud geworden. Ronald, Mike, Katja, Gijs, Arjen en ik werden erg blij toen we zagen dat onze bagage eindelijk was aangekomen. Eindelijk schoon goed aan (had wel extra kleding in handbagage gedaan, maar niet warm) Ik was me al ernstige zorgen aan het maken over wat als: ik geen slaapzak zou hebben, ik geen warme fleece zou hebben, ik niet even kon douchen en schone kleren aan kon trekken. Gelukkig was de bagage er, helaas was de rits wel kapot getrokken en was er een boel uitgevallen (shampoo onder andere, maar dat mocht ik lenen van Yvonne) Die avond maakte kokkie lekkere kipbraai met salade en maïs en aardappels. Het was heerlijk smullen = baie kak. Het kampvuurtje werd aangestoken en dat bleek geen overbodige luxe, het werd zo koud! We zaten heel intiem schouder aan schouder en we maakten een soort van voorstelrondje... Iets anders dan gewoon, want we maakten er een soort AA meeting van... Ik ben Saskia en heb een probleem... Wel heel gezellig!

De nacht was vreselijk! Het was zo koud! Heb erg slecht geslapen. Toen we om half 8 opstonden lag het ijs op het gras. Na het opknappen, wassen en tandenpoetsen stonden we bibberend in de zon om een beetje op te warmen. We kregen te horen van François dat het -5 graden was geweest en dat het op dat moment 0 graden was. (Had me voorgesteld dat Afrika warm was... foutje, bedankt)

We vertokken rond half 9 richting Malelane, we zouden oorspronkelijk in het Krugerpark slapen, maar kregen kort voor vertrek te horen dat het Krugerpark overboekt was. Voor we het park Onderberg betraden, hebben we eerst inkopen gedaan. We maakten een pot van 100 rand ieder (= 10 euro) en daar werd wijn, chips en limo van gekocht. De pot was op de (officiële) laatste dag pas leeg! Verder waren er winkels waar je warme dingen kon inslaan. Heb een deken gekocht, een trui, twee broeken, handschoenen en een muts. 

Rond 12 uur kwamen we aan op de nieuwe camping en wat was het fantastisch! We hadden zelfs zebra's op het terrein! Tenten opgezet, lekker gelunched en toen op safari.

 

We reisden door de Malelanegate en zagen al meteen krokodillen in de Crocodileriver. Aangezien Kokkie 'thuis' bleef, was er ruimte voorin in de truck, dus vroeg ik of ik voorin mocht zitten. Dat mocht en samen met Inge hebben we erg gelachen en hebben we veel gezien (hoewel het van bovenaf beter te zien is). Ik had een lijstje gemaakt van -wauw- gaaf wat een fantastische wilde dieren, maar later op de reis heb ik nog veel meer gezien.

 

Zonsondergang betekende dan ook wegwezen uit het park! Dus we gingen terug naar de camping waar Kokkie alweer aan het braaien was. We kregen een lekkere steak en karbonade vergezeld met puree met pompoen aan tafel. De avond was gezellig, weer een vuurtje gemaakt met gestolen hout. François vertelde dat hij geen hout had gehaald, maar wel wist waar hij het zou kunnen vinden, dus Inge, Marian, Yvonne? en ik vergezelde François op strooptocht. We verloren François alleen onderweg, hij bleek ergens bij te komen van de slappe lach. Het hout moest nog in stukken gehakt worden, dus konden wij onze lol op. De eerste houtjes lukten prima en toen kwam superwoman Yvonne die zó hard tekeer ging dat de vonken (en later ook de steel) er van af vlogen. Wat hebben we gelachen!  De mannen waren inmiddels in een felle discussie over weet-ik-veel beland en geen van de dames hadden er zin in. Dus het werd een vrouwenvuur. Rond een uurtje of half 12 zijn we naar bed gegaan.

De volgende dag stonden we erg vroeg op om rond half 7 te kunnen vertrekken richting Krugerpark. We wilden allemaal de dieren zien dus vertrokken we echt op de voorgenomen tijd. We hebben in de ochtend erg veel wilde dieren gezien die ik netjes aanvinkte in een pas gekocht wilde dierenboekje. Helaas krijg je niet alle dieren op foto, maar de herinnering zegt al genoeg. 

 

We maakten tussendoor wat stops, maar de echte lunchbreak was bij Lager Sabie. We zaten op een gezellige picknickplek waar we genoten van een broodje met ei, salade, kaas en vlees. Ondertussen kwetterden de meest mooie vogelkies om ons heen.

 

Na de lunch reden we weer door het park en hebben veel dieren gezien, maar waar bleven de leeuwen? Na enkele plasstoppies en vele kilometers gingen we voor half 6 het park uit en terug naar de camping. Enkelen namen daar een drankje of een douche. 

Rond half 8 begon het feest. Martine was jarig en had champagne meegebracht om dit feest te vieren. Kokkie had er ook rekening mee gehouden door eerst lekkere pasta te koken en als toetje taart te serveren. Die avond gebruik gemaakt van het overgebleven hout om het een beetje warm te krijgen in de nacht.

De volgende dag mochten we een klein beetje uitslapen. Om 8 uur begon het ontbijt en vertrek was om 9 uur. We gingen (natuurlijk) weer naar het Krugerpark. Er was weinig te zien, het leek alsof alle dieren (behalve een paar olifanten en de Impala's, de plaatselijk Mac Donalds) met siësta waren.

 

Bij Traders Rest stopten we voor de lunch. Je kon er een braaivuurtje huren voor je lunch (een soort van BBQ) en de worstjes smaakten dan ook erg lekker, samen met salade en broodjes en kaas. (weer zo'n lekkere lunch)

Na de aankopen van een zonnebril en een tas én bijna mijn paspoort verloren te hebben gingen we verder op safari en het leek alsof de jungle ontwaakt was!  

 

Ineens zagen we een enorme file staan. Wij allemaal gereed met camera op zoek naar iets van wild... Het voelde aan dat er iets heel bijzonders te zien was... Een leeuw? Een luipaard? Zou het toch gebeuren? We tuurden en tuurden, maar zagen niks. Aan mensen in de auto's te zien was er toch echt wel iets. Het bleek dat er een luipaard bij de boom zat, maar bij welke boom? Na een poosje gaven we het maar op, één van de groep heeft het luipaard enigszins duidelijk op foto en heeft beloofd deze op te sturen. We zouden vandaag wat vroeger naar de camping gaan, maar we waren nu zo hyper dat we nu toch echt voor de laatste van de 'Big five' wilden zoeken. (Olifant, Buffel, Neushoorn, Luipaard en Leeuw) Toch een beetje teleurgesteld verlieten we om half 6 het park en gingen we terug om wat te eten en op te knappen. Om kwart voor 9 moesten we namelijk al weg, want we gingen een nachtgamedrive doen.

We zaten met 12 man in een wel erg open jeep. 1 man zat op de motorkap met een grote lamp te speuren naar sporen en ogen.

We zagen al bijna meteen twee witte neushoorns en reden er naar toe, dwars door de wilde jungle. Het bleken er 4 te zijn en we stonden erg dichtbij. Toen ze wegliepen hebben we ze nog een paar keer gevolgd en toen zagen we ze op hooguit 4 meter afstand! De foto's zijn mislukt, mijn camera kon niet zo goed tegen de kou. Na de neushoorns kregen we al meteen een break, daar waar net neushoorns hadden gelopen stonden nu koelboxen met bier. Nou ja vooruit dan maar en voor onderweg dan ook maar :P.

 

Na de niet zo lange break hebben we verder nog een krokodil gezien, nijlpaarden, een chenet (= wilde kat), 2 bushbaby's (= nachtaapje), vele soorten antilopen, maar helaas wéér geen leeuw. Om 12 uur waren we weer terug op de camping en de luikjes gingen om half 1 dicht.

 

Half 7 op, tas ingepakt, opgefrist, tent afgebroken, ontbeten, afgewassen (was mijn corvee vandaag) en om kwart over 8 vertrokken we richting Swaziland. Eerst in Malelane nog wat inkopen gedaan en na een flink stuk rijden mochten we de grens van Zuid Afrika en Swaziland te voet overlopen. Stempeltje hier halen, stempeltje daar en voila...

 

We waren in Swaziland. We reden eerst naar een lunchplekje vlakbij de leuke Swazimarkt voordat we naar de camping gingen. Hier op de markt hing een gezellig sfeertje en je kon er allemaal dingetjes kopen en het was allemaal niet duur.

 

We sliepen op een camping in het Mlilwanepark. In dit park leven geen leeuwen, luipaarden en olifanten, dus ben je gewoon midden in de natuur. Er liepen wat wrattenzwijnen en antilopen en struisvogels rond en wat hadden we een uitzicht. We zetten snel het tentje op (ging steeds sneller), een biertje gedronken en een vuurtje gestookt voor de braai. Na de karbonaatjes en de worst gezellig rond het vuur gebleven.

De volgende dag was de dag voor eigen invulling. Een beetje uitgeslapen, ontbeten en met Martin en Marjet een wandeling in het park gedaan. We zagen naast hele mooie natuur ook antilopen, nijlpaarden, zebra's en een enorme os.

 

Na een (weer) lekkere lunch was het tijd om de natuur eens op een andere manier te zien. Een groepje, waaronder ik, had besloten te gaan paardrijden. Iedereen keek zijn ogen uit.

 

De dieren bleven zo rustig omdat je nu het 'verlengstuk' van een paard bent. Machtig gewoon!

 

Na een heerlijk dagje gingen we 's avonds uit eten. De tafel was gedekt voor Indaba Explotions en dat grapje kwam later nog vaak naar voren... Op het menu stond: Wrattenzwijn en Impala. De impala smaakte me prima, nu begreep ik helemaal waarom de impala de Mac Donalds van de jungle wordt genoemd naast zijn dikke M op zijn kont.

Na het diner was er een traditionele Swazidansvoorstelling van de staff. Erg leuk om te zien. Na de voorstelling gingen we weer terug naar de tenten en eigenlijk was iedereen toch wel moe van de óf drukke óf rustige dag, dus iedereen ging vroeg slapen.

16 juli 2005

Vroeg de tenten afgebroken om Swaziland te verlaten. Onderweg zag je typische dorpjes met rondavels. Toen we de grens over waren en weer in Zuid Afrika waren, kwamen we er achter dat we vergeten waren ons uit te schrijven in Swaziland, wat krijgen we over een paar maanden te horen???

Rond een late lunchtijd kwamen we aan op camping Sugerloaf in St. Lucia. Je raadt het al: tentje opgezet en gelunched. In de middag gingen we naar het stadje om te shoppen.

Een deel bleef daar achter en de rest ging terug naar de tenten. Daar een lekker potje kos gegeten van Heidie, gezellige gesprekken gevoerd rond het kampvuur. Zo zou het leven moeten zijn. Toen het groepje weer terug kwam ging iedereen naar bed. Een heel klein groepje bleef wakker tot 12 uur want Gijs en ik waren jarig.

17 juli 2005

Heel vroeg opgestaan, 5 uur, want we gingen de laatste gamedrive doen. We werden door 2 jeeps opgehaald en raceten richting het Hluhluwepark. Er was weer heel veel te zien, helaas, weer geen leeuwen, maar wel een fantastische lunch. Niet het eten was zo bijzonder hoor, maar de setting waar we zaten. We zaten namelijk in een observatiepost bij een meertje en je zag de dieren elkaar aflossen om water te drinken. Later waren er impala's, nyala,s, kudu's, zebra's en buffels aan het drinken en kwamen de wrattenzwijntjes al aandribbelen... erg leuk gezicht trouwens! 

 

De weg terug naar de camping was weer net zo koud als de heenreis, gelukkig hadden we wat dekens in de jeep die ons warm(er) hielden. We verruilden de jeep voor de truck en daarna weer naar een boot. We maakten een tocht over de St. Lucia rivier. Hier maakten we kennis met twee nijlpaarden families, een zeearend, een heel mooi ijsvogelkie dat net in de aanval was, verder nog prachtige egrets en andere vogels en een megagrote krokodil. 

 

De kapitein van de boot gaf trouwens allerlei leuke informatie in het Afrikaans en hebben de tand van een nijlpaard gewogen. Zwaar ding! Verder was de bar geopend ;-)

Na de boottocht hadden Gijs en ik verzonnen de groep te trakteren op cocktails, want we waren nog steeds jarig, dus vertrokken we met z'n allen naar een barretje bij een hotel. De alcohol vloeide rijkelijk. Hieronder foto's van de hele groep.

Later op het terrein even lekker een douche genomen en toen ik terug kwam was de truck helemaal versierd en mijn stoel en kreeg een mal hoedje op mijn hoofd met ballonnen. Kreeg zelfs nog een cadeautje, een bos lollies... Na het eten (aardappeltjes, biefstukje en salade) moest de taart aangesneden worden. Aangezien in het gehele dorp geen taart te vinden was, had François zijn best gedaan een taart te bakken. Je kan begrijpen dat dat erg lastig is zonder oventje. Een paar mensen hebben geholpen met het versieren van de taart, maar dit mocht niks baten, hij was en bleef vies (sorry François).

18 juli 2005

Vandaag een rustige dag zonder veel dingen. Toch om half 8 opgestaan een lekker wat gelezen en koffie gedronken. Heerlijk als er nog even niemand wakker is. Na een tijdje toch maar de bikini aangetrokken en met een groepje langs een heel eng paadje naar het strand gelopen. We werden al meteen gewaarschuwd door middel van een bord: Danger Crocodiles!

Toen Inge en ik ineens een hele harde brul hoorden, wisten we niet meer wat we hadden. Het was in ieder geval geen krokodillenbrul, het leek eerder op een nijlpaardenbrul. En heel dichtbij... We zijn doodstil doorgelopen. We zagen aan de overkant 2 krokodillen kalmpjes liggen in de zon en de nijlpaarden lagen bij elkaar af te koelen in het water. 

We kwamen al snel aan op het strand en zagen een heleboel vissers. Terwijl iedereen zijn handdoekje neerlegden en gingen zonnen, liepen Inge en ik een stukje over het strand. (Ik kan die rust niet zo snel krijgen om te zonnen.) Overal waren clubjes mensen aan het vissen en ik raakte in gesprek met een Afrikaans sprekende man, die een vriend aan het helpen was hoe je de beste vissen kunt vangen. Mooi gezicht, blank met donker. 

Na een tijdje werd het toch behoorlijk fris en gingen Mirjam, Inge en ik alvast richting kampeerterrein. Maar eerst moest er nog iets op de foto. Op de laatste werkdag op school kregen we een vakantiecadeautje: een badhanddoek en een tijdschrift. We kregen de opdracht een foto te maken mét badhanddoek én tijdschrift op 1 van de vakantieadressen. Nou dit is het geworden:

(Later hoorde ik dat er vlak onder me een grote krokodil zat.) Rond twee uur konden we met Heidie meerijden naar St Lucia. Daar hebben we wat inkoopjes gedaan en geluncht (lekker pizza!) Toen te voet terug naar Sugarloaf waar we lekker rond het vertrouwde kampvuur hebben gegeten en gepraat, een heerlijke relaxte dag!

19 juli 2005

6 uur op, tent afgebroken, douchen, ontbijten en rond half 8 reden we richting Durban waar we rond de lunch aankwamen. Iedereen was verrukt, want we zaten in een hostel aan zee en we hadden een zwembad. Ik had gehoord van Heidie dat je kon 'upgraden' naar een hotelkamer en dat leek me toch wel heel erg lekker. Een goed bed! Heb mijn was even gedaan in het bad en Heidie maakte intussen weer een lekkere lunch die we rond het zwembad opaten.

Na de lunch gingen we in 3 groepen per taxi Durban in. Inge, Mirjam en ik begonnen bij de Victoriamarket, een hal met heel veel leuke souveniertjes. Heel veel gekocht (en wonder boven wonder kreeg ik alles mee naar huis.) Toen over de commercial road richting het strand gelopen via allerlei leuke winkeltjes en marktjes. Op de boulevard lag het waar alweer uitgestald en er liepen vervelende bedelaars. Na 3 keer NO gezegd te hebben en gedreigd de politie te roepen die verderop stond, stopten ze eindelijk. We hadden met de taxichauffeur om 5 uur afgesproken om ons terug te brengen naar Backpackers on the beach, onze lodge. Na een wijntje en een lauw badje gingen we per taxi naar restaurant: Cottonfields, waar we lekker hebben gegeten. Een deel van de groep bleef na het eten hangen om te dansen en te drinken, maar ik ging met een groepje mee terug naar de lodge. Daar hebben we nog heel gezellig op 'de stoep' (het balkon) wat gedronken, gepraat en gekeken naar de mooie golven. En toen.... heerlijk slapen in mijn bedje!

20 juli 2005

We mochten een beetje uitslapen (was ook wel nodig, want het groepje dat gisteravond was blijven dansen hadden hem goed geraakt). De wekker ging om half 8. Raar dat ik dat uitslapen noem, terwijl je in Nederland zou zeggen half 8! Ben je belazerd?

Lekker warm gedouched, ontbeten, tas heringepakt en om 9 uur kregen we te horen dat er iets mis was met de truck. We vertrokken daardoor pas om half 11. Onderweg maakten we nog wat plasstoppies en een hele korte lunchstop. 

We aten de lunch op in de truck. Rond 3 uur kwamen we aan in het Royal Natal Nationaal Park waar we meteen de tenten hebben opgezet. Met een groepje zijn we gaan wandelen in de Drakensbergen. 

Na zonsondergang werd het al snel kouder, dus zochten we de warmte van het vuur op. We waren gewaarschuwd dat het in de Drakensbergen erg koud zou zijn (onder nul), maar dat viel reuze mee. Heidie maakte de beroemde Bobotie en dat smaakte ons allemaal goed.Rond een uur of 10 naar bed gegaan en heerlijk geslapen. 

21 juli 2005

De rest van de groep ging een wandeling maken van 5 uur richting de grote waterval, maar ik ben niet meegegaan. Mijn verkoudheid werd toch wel erg en ik had gewoon even zin om lekker alleen te zijn en de tijd te nemen om wat te lezen en te schrijven. Het is best vermoeiend zo'n rondreis. Je slaapt slecht op de matrasjes, in de avonden wordt er aardig wat gedronken en overdag doe je zoveel indrukken op. Heidie wekte me rond een uurtje of tien, ze had een ontbijtje gemaakt. Aangezien de truck weg was had Heidie wel een heel originele manier van eitjes bakken bedacht. Ze had de braai aangestoken en in de soeplepel een eitje gebakken. Intussen liep er een bewaker op bavianen te schieten met een katapult. Wat een vervelende beesten zijn dat!

Na het lekkere ontbijtje heb ik mijn matje buiten gelegd in het zonnetje, bikini aangetrokken en heerlijk liggen luisteren naar mijn muziekje en besnuffeld door een nyala. Heerlijk zo'n ochtendje!

's Middags na de lunch te paard de bergen ingegaan. Dat was prachtig! Heb wel gemerkt dat ik niet zo heel goed meer kon paardrijden. Ik slingerde alle kanten op (kan ook aan de stijgbeugels gelegen hebben). We reden een berg op en hadden toen een prachtig uitzicht. 

Toen de zon weer onderging op de laatste avond, zaten we weer allemaal om het vuur heen en wachtte we op: Bobotie! Het eten was erg lekker. 

22 juli 2005

De dag van vertrek! Het uitzicht de volgende dag weer in mijn eigen bedje te liggen leek me heerlijk. Helaas kregen we 's ochtendsvroeg al lacherig te horen dat South African Airlines door staking waarschijnlijk vandaag ook niet zou vliegen, maar we hielden de moed erin. Rond 3 uur kregen we te horen dat ons vliegtuig écht niet zou vertrekken. Het bericht was voor sommigen een erg groot feest en voor anderen (waaronder mezelf) een grote teleurstelling. Rond 5 uur besloot François toch naar het vliegveld te rijden om te proberen ons op een ander vliegtuig te zetten, maar helaas. We hebben de laatste moed opgegeven en zijn gaan eten bij een Mongolisch restaurant en overnacht in Twana Lodge. 

 23 juli 2005

De volgende ochtend vroeg weer naar het vliegveld waar het een chaos was. Eerst een stempel halen van South African Airlines, maar die kreeg je pas als je een confirm had van een andere luchtvaartmaatschappij, maar de andere luchtvaartmaatschappijen wilde pas confirmen als je een stempel had van South African Airlines Snap jij het nog?

Na 4 uur riep een vrouw: who wants to go to London? Wij natuurlijk! Dus liepen we mee en kregen een vlucht naar Dubai om dan vervolgens naar Londen te gaan. Toen alles was geboekt kregen we de vluchttijden pas... Eh, direct vertrekken en om 3 uur 's nachts aankomst en om 2 uur 's middags vertrek naar Londen. We hebben het maar gedaan en om 4 uur zaten we in een hotel in Dubai. Het was er 's nachts nog 37 graden, en dat terwijl we net uit een 0 graden zone kwamen... grote shock dus.

De volgende dag een poging gedaan een sigaretje bij het zwembad te roken in de schaduw, maar dat was onmogelijk. Het leek wel alsof mijn ogen smolten van de hitte (48 graden). Een rondtour gemaakt en het Burj Al Arab hotel bekeken, het duurste hotel ter wereld met 7 sterren.

Vlucht naar Londen was perfect! We hoopten daar een doorvlucht te kunnen boeken, maar helaas... Gelukkig kregen we een fantastisch hotel aangeboden in Londen, waar we gretig gebruik van maakten.

Vlucht van Londen naar Amsterdam was vreselijk! Heel veel turbulentie zodat mijn toch al vieze broek nu helemaal vies is... vol koffievlekken
 
 Vanmorgen, na 75 uur reizen, was ik eindelijk thuis
 
 Wat een reis!!!