Thailand

Thailand 04-05

Tweede kerstdag 2004: Onder het genot van een lekker kopje (eigen gemaakte) koffie, struin ik nog even op internet rond voor het laatste nieuws. 

Een zware aardbeving heeft in een groot deel van Zuidoost-Azië verwoestingen aangericht, vooral door de vloedgolven die erop volgden. Alleen al op Sri Lanka kwamen zeker 160 mensen om het leven. In India zijn volgens de eerste berichten veertig doden gevallen. De berichten over de kracht van beving lopen uiteen van 6.8 tot 8.5 op de schaal van Richter. Het epicentrum van de eerste beving lag voor de kust van de provincie Atjeh. Daar is de schade groot. De vloedgolven die op de schok volgden, eisten aan de kust zeker negen levens. Bangladesh en Thailand werden eveneens door vloedgolven getroffen. Op het Thaise strand van Phuket zou een vloedgolf van enkele meters hoog zijn geweest...

Nagedacht, gebeld naar reisgenoot, overlegd wat te doen. Thailand forum ingelicht, Sri Lanka forum ingelicht en om kwart over 8 tóch weg richting Schiphol, gebracht door mijn lieve vriendin Marieke.

Ed was snel gevonden, koffie gedronken en ingechecked. De vlucht met EVA verliep prima en erg snel (of kwam dat door de lol die we hadden?)

Tja toen stonden we voor de keuze, zouden we ons geplande reisschema aanhouden? Of zouden we op veilig gaan. Onder het genot van een peukie besloten we het eerste deel van de reis zoals gepland te doen.

 

We namen het vliegtuigje naar Trang en na een niet zo'n fijne vlucht door turbulentie én geen idee te hebben wat we na de Tsunami daar aan zouden treffen, kwamen we in een mooi bungalowpark terecht in Pakmeng Beach.

De schade was hier gelukkig beperkt gebleven. De golf werd gebroken door de eilandjes die ervoor lagen en had zo'n 30 meter landinwaarts bereikt. Er waren wat bomen losgerukt en op winkeltjes en huizen gestort. Het dodental lag op 5 personen. Ik weet niet of dat nog opgelopen is.

De avond had een prachtige zonsondergang. Ik heb in mijn leven nog nooit zo'n grote zon gezien! Toen de zon weg was verscheen er een pracht van een volle maan. En wat doen mensen als het volle maan is???

Juist ja, drinken, eten, muziek maken en proberen het leed te vergeten van de afgelopen dag.

Ook deze dag was nog best angstig, aangezien we werden gewaarschuwd voor een eventuele naschok.

Op Pakmeng Beach was het stil... heel stil. We konden geen tripjes maken naar de eilanden (wat logisch is) en besloten een dag eerder te vertrekken. Die nacht werd ik gestoken door iets in mijn hand... mijn hand leek wel een bokshandschoen.

De reis naar Krabi hebben we gecanceld uit angst te zwemmen tussen de lijken en andere ellende te zien... terwijl later bleek dat het deel van Krabi ons (toeristen) geld juist nodig had. Uit een e-mail contact met het resort waar we zouden verblijven in Krabi bleek dat Ao Nang niet eens heeft gemerkt dat de eerste vloedgolf al geweest was. Ze hoorden het van vrienden die angstig op zoek waren naar vermisten. Op weg naar Suratthani (met de minibus) heb ik veel nagedacht of ik nou de juiste beslissing heb genomen te vluchten voor de ellende en het verdriet. We passeerden (in Trang nog) kapotte winkeltjes en huizen en beseften het eigenlijk niet eens...

Ik schaam me bijna om mijn leuke ervaringen te gaan vertellen deze winter 2004- 2005 maar doe het toch om mensen ervan te overtuigen dat Thailand slechts in een klein gebied getroffen is en er nog zoveel moois is...

Op 30 december kwamen we aan op Koh Samui. Het was er vreselijk druk en we hebben ons af laten zetten (letterlijk en figuurlijk) bij het resort waar we vanaf 4 januari hadden geboekt, in de hoop dat er plek was. Er was geen plek en de vrouw vertelde ons dat we konden zoeken wat we wilden, maar we toch niks zouden konden vinden. Ze bood haar kantoortje aan of een tent op het strand. We hebben maar gekozen voor het kantoortje aangezien we best moe waren na een dag reizen. 

De volgende dag hebben we een kamer geboekt bij Samui Beach resort. We hebben die dag behoorlijk geluierd op het strand, bij het zwembad en weer op het strand. Even ijskoffie drinken... en weer terug op het strand... biertje erbij... juist óp het strand. 's Avonds naar Lamai gegaan en terwijl ik Ed in de Friendly supermarkt vertelde over de vorige keer... dat we daar vaak een biertje kochten en die nuttigde vóór de supermarkt, werd ik aangesproken door een Nederlander. Het was Leo van het Thailand prikbord. Heel leuk hem zo te ontmoeten! Hij zei ons dat de andere 'prikkers' vaak te vinden waren in de DDbar, dus wij op zoek naar de DDbar. Daar ontmoette we ook Sjaak en Leo.

De volgende ochtend weer de spullen ingepakt, want er was wederom geen plaats in de herberg en liepen over het strand op zoek naar een plekje om te slapen op oudjaarsnacht... Overal kregen we te horen... vol! Uiteindelijk zagen we een bordje: Lamai Pearl ROOM CONTACT dus wij vol goede moed. En ja! Er was plek. We kregen een enorme kamer aangeboden met twee tweepersoonsbedden, een badkamer (met koud water dan wel...) en een balkon voor 300 baht. We keken elkaar aan en zeiden meteen: nemen! De zee was welgeteld 20 stappen ver!

's Avonds een lekker visje gegeten in Lamai en oud en nieuw 'gevierd' bij de DD bar. Je merkte dat er niet erg veel aandacht aan besteed werd (maar we zaten dan ook op het verkeerde strand. Op Chaweng en Had Rin werden grote strandfeesten gehouden.) 

1 januari 2005, voor het eerst zonder kater :-) Verder deze vakantie erg weinig gedaan... hoewel heb eigenlijk heel veel gerelaxed.

Toen 3 januari op weg naar het vliegveld van Koh Samui richting Bangkok. In Bangkok nog wat aankopen gedaan en de volgende dag vlogen we naar Schiphol.

Einde van een nogal bijzondere reis...