Marokko

 

Periode: 2 - 9 mei 2005
Crew: Willy, Mohammed en kleine Mohammed
Reizigers: Renate, Nicol, Shane, Marjolein, Esther, Els, René, Monica, Mischa, Anita, Kitty, Wilco, Gloria, Margit, Martha, Dorien, Truus, Margot en Saskia
Reisorganisatie: www.singlemaarnietalleen.nl
 
Dag 1: 2 mei 2005
Om half 12 verzamelden René, Mischa en ik op Centraal Station. We kwamen toevallig alledrie uit dezelfde stad en dan is samen treinen wel zo leuk. 
De groep was snel gevonden en het kennismaken kon beginnen. Ingechecked en toen door naar de douane. Nog even een snel peukie gedaan en wat spulletjes tax free ingeslagen en toen hup door naar het vliegtuig. Wat een klein krengetje was dat zeg! En later bleek ook dat de piloot niet wist hoe je turbulentie kon omzeilen. Flink gehobbeld dus. 
In de buurt van het vliegveld van Casablanca werd mijn oog getrokken door prachtig gekleurde vlakken op de grond. Als toegift maakten we nog een draai in de lucht zodat het leek dat we met de vleugel bijna de grond raakten. De landing was 1 van de slechtste ooit (wacht maar... dit leek zo). Snel doorgelopen naar de volgende vlucht naar Marrakech. Grappig op het vliegveld, tenminste in het gebouw, je mocht zomaar overal roken... Wel zo leuk voor de rokers onder ons. Het vluchtje duurde maar 40 minuten en waren ook zo in ons hotel.
 
Na een heerlijk verfrissend bad om 8 uur aan het diner. Het eten was heerlijk! Soep met brood en gehaktballen in een lekker sausje met rijst en een crème brulé na... én er was rosé!!! Toen te voet naar hét plein van Marrakech. Hier waren slangenbezweerders, verhalenvertellers, kruidendokters die er voor zorgden dat je in een sprookje uit 1001 nacht was beland. Het sprookje werd René wel erg duidelijk toen een Marokkaanse man hem vroeg of hij een 'ami' wilde... Shane raakten we bij de eerste tovenaar al kwijt, weggetoverd misschien? We hebben nog gezocht, maar in zo'n mensenmassa kom je echt niemand tegen.  Na een versgeperste sinaasappelsap genomen te hebben en nog even wat langs de voedselstallen en winkeltjes gelopen te zijn, ging een deel met paard en wagen terug naar het hotel. De rest ging per taxi. Aangekomen bij het hotel werd het paard en wagen groepje bekogeld met een brandende trui. Hij kwam echt tegen me aan!!! Na wat foto's op de bok zagen we dat er nog een paar mensen in de bar zaten. Nog een biertje meegedronken en toen naar bed. Wake up call om kwart voor 7
 
Opmerkelijk:
·         Marokkaanse mannen voelen aan billen
·         Marokkaanse wijn is lekker
·         Mannen gooien met truien
 
 
Dag 2: 3 mei 2005
Na een wat karig ontbijt, maar wel lekker met versgeperst sinaasappelsap,  vertrokken we richting de oude stad Marrakech, ook wel de rode stad genoemd. Overigens had Shane ons nog lang in spanning gehouden door als laatste aan het ontbijt te verschijnen en zei heel droogjes: “Muah, ben maar naar het hotel gegaan". 
Marrakech is een oude koningsstad en is ommuurd met een immens dikke muur. Je kunt de oude stad betreden door 15 poorten. De poort waar wij doorheen gingen werd ook gebruikt als broedplaats van de ooievaars. Eenmaal binnen de oude stad moesten we ons wurmen door drukke, kleur- en geurrijke straatjes waar de charcuterie in open lucht is, waar de kippen per dozijn afgeleverd werden bij de slachtbank, maar ook overal ezeltjes met karren gevuld met kruiden of kleden. Even later liepen we door een heel smal gangetje richting een oude begraafplaats, de Saädische graven stammen uit de 16de eeuw. Door een plaatselijke gids kregen we uitleg over hoe de mensen begraven werden en worden, hebben de beroemde koningsgraven gezien en verder mooie fotomomenten met een prachtige strakblauwe lucht.
 
Na een koffie/ thee de menthe stop doorgewandeld door allerlei karakteristieke straatjes naar het Bahia paleis waar de man des huizes samen woonde met 4 vrouwen. Het was gewoon dat mannen meerdere vrouwen had, maar deze man had wel 1 lieveling: Ja, Bahia! Zij kreeg dan ook de mooiste kamer van het paleis. Apart is om te weten dat eenmaal getrouwd, de vrouwen het paleis nooit meer mochten verlaten
 
Vanuit daar liepen we door naar een kruidenzaak, waar honderden potten opgeslagen stonden op planken aan de muur. Drie mannen gaven ons uitleg over de vele werkingen van kruiden en konden enkelen een massage krijgen. Die uiteraard later betaald moest worden... 
 
Toen was het tijd voor de lunch. Omdat een deel vanavond naar een 'Fantasiashow' zou gaan, was de lunch in het hotel. Het eten was niet zo lekker. Als je niet van olijven houdt, kan je je lol op. De kip was ook erg taai. Na de lunch vertrokken we naar de souks en handwerkplaatsen van Marrakech en sloten de rondtour met een bezoek aan de oude universiteit van de stad de: Menersa Ben Youssef'.
Hierna werden we 'vrij' gelaten en hebben we met een groepje aan het beroemde Djemaa El Fna plein een lekkere koude cola gedronken, nog even wat rondgewandeld in de souks en het plein en toen een verfrissende duik in het zwembad genomen. 
 
Op het avondprogramma stond (optioneel) een diner tijdens een Fantasiashow. Het ontvangst was werkelijk sprookjesachtig!
Paarden en mooi aangeklede mensen, acrobaten, dans, kamelen, muziek. Alles was aanwezig om er een fantastisch diner van te maken. En dat werd het ook...
 
Opmerkelijk:
·         De slaapkamers van de studenten waren erg klein
·         Marokkaanse mensen willen niet op de foto
·         Rokjes moeten tot over de knie
·         Marokkaans bier is ook echt niet slecht....
 
Dag 3: 4 mei 2005
Vanochtend vertrokken we om 9 uur richting een middeleeuws plaatsje Ouarzazate. De rit er naar toe was prachtig! We slingerden via de Tich 'n Tichka pas, gelegen op een hoogte van 2260 meter dwars door het imposante Atlasgebergte. Als je nog niet wagenziek was, werd je het vanzelf.
We hebben gelunched op een mooi hoog terras met een waanzinnig uitzicht over de bergen en flink belaagd door een ministeekvlieg. Gelukkig hield deze vlieg alleen van mannen dus René en Mischa kregen er van langs. Of Wilco en Shane er ook zo'n last van hadden weet ik niet.
 
We vervolgden onze reis en het Hoge Atlasgebergte veranderde in een maanlandschap. Prachtige rondgevormde bergen met diepe dalen kwamen op ons af. Ik kon mijn ogen er niet van af houden.  Toen we op een mooi punt waren terechtgekomen en ik FOTOSTOP schreeuwde zagen we een prachtig uitzicht op een klein dorpje en een oase. Er kwam een klein jongetje aan op een ezeltje die voor een paar centen wel op de foto wilde. Helaas vragen mensen overal geld voor, maar heb me eens afgevraagd hoe het zou voelen als iedereen maar ongevraagd foto’s van mij zou maken… We gingen de bus weer in en na 5 minuten gingen we er alweer uit. Het bleek dat we aangekomen waren in een bergdorpje Ait Ben Haddou en zagen een prachtige authentieke kasbah. Het was heel warm, maar toch gingen we het dorpje in. Het was soms net alsof je weer terug was in de middeleeuwen.
 
Rond half 6 kwamen aan bij ons fantastische hotel Oscar. Een prachtig opgezet hotel waar je je als een filmster in voelde. Er was een heerlijk buffet klaargezet voor ons en hebben ruimschoots genoten van al het lekkers. We werden verzocht om binnen te gaan eten, maar we zaten zo lekker bij het zwembad dat we daar eigenwijs zijn blijven zitten. Een klein groepje bleef tot na middernacht kletsen en drinken en spraken af om de volgende dag wat vroeger op te staan om de filmstudio's te bekijken. En toen naar bed...
Opmerkelijk:
  • Er ligt nu nog sneeuw op de toppen van de bergen
  • Padden willen niet op de foto ( ;-) Kitty)
 
dag 4: 5 mei 2005
Zo gezegd vroeg opgestaan. De mannen hadden blijkbaar spijt van hun 'dronkenmans afspraak' en kwamen niet opdagen, maar Wilco wilde toch wel graag mee en ook Margit en Esther wilden mee. Er was weer een buffet, maar ik weet niet wat ze met die broodjes doen. Die zijn keihard!!!
Voor 20 dirham mochten we het park, onder leiding van een gids, betreden. In dit park waren (stukjes van) de volgende films opgenomen: Jewel of the nile, Asterix en Obelix, Gladiator, Kingdom of Heaven en nog wat buitenlandse films. Ook werd er een filmset gebouwd voor een nieuwe film: de tien geboden. Het was verboden een foto te maken van de nieuwe set... dus...
Na het rondje filmstudio's vertrokken we naar de Kasbah van Ouarzazate. Hier kregen we uitleg door een plaatselijke gids hoe de mensen in zo'n kasbah leefden.  Ik was iets meer geïnteresseerd in het uitzicht en wat details.
Rond half 11 vertrokken we richting Zagora en maakten onderweg nog een lekkere koffiestop. Na de koffie reisden we door de bergen van de Anti Atlas waar je je ogen weer uitkeek. Het bussen duurt dan wel wat lang, maar je ziet zoveel moois om je heen dat het niet verveeld. 
Toen het tijd was voor de lunchstop merkte je dat het klimaat alweer veranderd was. Er woei een warme, stevige wind en het was niet uit te houden in de zon. Ze hadden een prachtig restaurant, hoe het eten was weet ik niet zo goed, want ikzelf had nogal last van mijn buik dus heb het simpel gehouden.  
Na de lunch trokken we verder met de bus. Onderweg maakten we nog een wandeling door een oase. Het was prachtig groen, maar ook heel heet. De warme wind gaf echt geen verkoeling en zelfs in de schaduw van de palmbomen was het nog heet.
We trokken verder en reisden door Zagora heen om verderop in Tamegroute naar een akelig mannetje te luisteren die op een vreselijke autoritaire-meester-manier de 12de eeuwse bibliotheek toonde met onder andere koraninscripties uit 1091. Ik vond zijn toon zo vreselijk (misschien omdat ik juf ben?), ben maar buiten gaan zitten en heb wat met katjes gespeeld. Een katje leek erg op Puk (mijn katje thuis) en kreeg een klein beetje heimwee naar mijn skatjes. 
Na een flink half uur reden we door naar Zagora waar we eerst in een tapijtenzaak werden 'gedumpt'. We moesten kijken naar allerlei antieke Berberse dingen en daarna kregen we een kopje thee (de menthe natuurlijk) terwijl we naar de tapijten moesten kijken. Dat we even iets warms binnen kregen was geheel ok, maar ik wilde ook wel graag buiten kijken.  
Hier had ik eindelijk tijd om het stopbord van Marokko te fotograferen.
Oh en had ik het maar geweten..... dat gebouw achter het stopbord???? Dat was ons hotel! Met een heerlijk zwembad, een heerlijke bar, een fantastische loungetent (letterlijk tent) en een prachtige omgeving. 
Toen we hier aankwamen keken we onze ogen uit, wat een mooi hotel weer. Ik heb snel mijn bikini aangetrokken om een lekkere duik te nemen in het zwembad. Brrr, weer zo koud... Maar het kon me niks schelen, even lekker vrij bewegen.
We hadden lekker even een uurtje de tijd om te relaxen voor we aan het diner gingen. En we hebben het er even van genomen ;-) 
Het eten was erg lekker en ik zat ook behoorlijk vol, maar we moesten nog wat ondernemen.... Er was namelijk een Hammam in de buurt en een groep van 13 man wilde dit wel eens ervaren. Nou we hebben het geweten...
We werden als eerste in ons blootje (met bikinibroekje aan) in een zweetruimte gegooid, waar we nat gegooid werden door twee donkere dames gewapend met emmers. Gelukkig was het water niet te koud... De dames vonden het nog niet genoeg, dus werd er een emmer water over ons hoofd gegooid, nu weet ik hoe lang een emmer water duurt... te lang voor 1 adem... Daarna werden we ingesmeerd met een of ander goedje en hardhandig geschubd, was bijna bang dat ze al mijn vel er af zou halen. Vervolgens kregen we weer een emmer water om het vel af te spoelen en moesten we ons klaar maken voor een hardhandige massage. Gelukkig was ik één van de eersten, dus ik kreeg nog nét geen knie in mijn rug... De rest dus wel. Maar ik kan je zeggen, ik heb hardhandige Thaise massages gehad en Marokko heeft Thailand overtroffen! Verder werd er nog shampoo op mijn hoofd gegoten en meteen hardhandig uitgekamd... pfoe en ik was blij dat dát het laatste was! We hebben de handdoek gepikt en even flink gezwommen in het zwembad en daar ook een biertje genomen, want de mannen werden nu onder handen genomen.
De mannen zijn (helaas) heel wat zachtaardiger aangepakt en hebben er van genoten. Nou wij dames hebben genoten van het aprés hammammen... gelachen dat we hebben! 
Om half 1 zijn we terug gegaan naar het hotel en helaas was de bar al dicht. Haha toeval of een echte reden? We hadden een gevulde minibar in onze kamer, dus hebben we met een klein groepje gelounged in de supertent. Biertjes openslaan aan de tafel, lachen, gieren, brullen over onze hammam en lekker relaxen... Was een super leuke avond/nacht na zo'n heftige hammam. Tegen 2 uur gingen we naar bed, want morgen zou een nog heftigere dag worden.
Opmerkelijk:
  • De hammam is niet zo zacht en fijn als ik dacht dat het zou zijn.
  • De dagen worden volop benut (tjonge wat een lange dag).
  • Wat smaakt een biertje lekker na zo'n lange dag.
Dag 5: 6 mei 2005
Zagora wordt ook wel genoemd: de poort naar de Sahara. En ja, dat merk je al wel heel erg aan het klimaat, de begroeiing en de kleding. Ook zie je het aan de borden op de weg: les amis du Sahara en natuurlijk het beroemde bord (helaas hebben ze het origineel vervangen) 52 dagen naar Timboektoe (per kameel)
Kamelen heb ik overigens de hele trip niet gezien, maar toen we onderweg waren zagen we ineens wel een heleboel dromedarissen! We mochten even uit de bus om foto's te maken. Het leuke was dat ze steeds dichterbij kwamen.
Intussen leest Willy (de reisleider) voor uit werk van Sjoerd Venema. Hij heeft een boek geschreven: Een man met suikerhaar en het klinkt allemaal bekend. Ik vind het leuk dat Willy dit doet, het geeft toch een meerwaarde,  naast al de grote waarde van de reis. 
Onderweg komen we (natuurlijk) nog veel meer tegen...
Geiten! (helaas niet de boomklimgeiten gezien)
Schapen! (die eigenwijs op de weg lopen en niet willen wijken voor een bus vol mensen)
En een kruidentuin waar henna wordt gepland en geoogst (ja dat voor je haar) en tja gewoon een memorabele stop door aanwezigheid van kinderen.
De spanning begint nu wel een beetje erg te worden, want we bereiken bijna het hoogtepunt van de reis. De reden dat ik deze reis heb uitgekozen... De overnachting in de Sahara! 
We komen aan in Erfoud en verruilen daar de bus voor de quat-quats, de jeeps. Eerst in colonne door de stad om daarna het asfalt te verruilen voor mul zand.
Waanzinnig!!! We zijn er!!! Wat een fantastische setting! Wat een heerlijke sfeer, geur, uitzicht en rust! Je had er bij moeten zijn (denk ik) om dit gevoel te hebben.
 
Rond half 6 kwamen we aan bij het tentenkamp en waren nog net op tijd om een niet zo'n spectaculaire zonsondergang te zien. We kregen thé de menthe als welkom en het smaakte weer heerlijk. In de Erg Chebbi woestijn dragen de berbers allemaal blauwe 'jurken', ze zijn verwant aan de Toearegs, een van oorsprong nomadenvolk en nog steeds. (Ook al verruilen ze hun kameel/dromedaris ook wel eens voor een ander voertuig). Na de thee kwam de ober vragen wie er een biertje wilde.... Alle handen gingen de lucht in met een luid gejuich, we dachten allemaal dat deze avond alcoholvrij zou zijn....
De avond/nacht zoveel foto's gemaakt, de een nog mooier dan de ander, dat hij echt een eigen pagina verdiend!
Opmerkelijk:
  • Ze hebben zelfs bier in de Sahara
  • De avonden zijn heel sprookjesachtig
  • Het is niet 1001 nacht maar 1 miljoen en 1 sterren
Dag 6: 7 mei 2005
Gaap! Het gevoel níet geslapen te hebben... denk ook werkelijk niet geslapen te hebben, want ik werd belaagd door een mug. Heb mijn laken maar over mijn hoofd gegooid, maar heeft niet erg veel geholpen. Ik was toch wel wakker door alle indrukken, het gesnurk om me heen en het zand in mijn bed. 
4 uur wake-up call: moe, maar vol energie klaargemaakt voor de kamelentocht de Sahara in om daar de zonsopgang te zien.  Deze was helaas ook niet echt spectaculair door ochtendmist... maar de foto's daarentegen???
Een klein beetje opgeknapt in de wasruimte en mijn sjaal sierlijk over mijn hoofd gedrapeerd. Gisteren bij de lunchstop waren er sjaals te koop voor 5 euro en aangezien het behoorlijk kan waaien in de Sahara, hebben veel mensen uit de groep een sjaal aangeschaft. De kamelenmannen stonden al klaar bij de tenten en we werden in het donker naar een dromedaris geleid. Heel apart wel hoe zo'n dromedaris in elkaar zit, hij heeft als het ware twee knieën aan 1 poot. Hij doet eerst zijn achterwerk omhoog, zodat je met je hele lichaam naar voren wordt gedrukt, dan strekt hij zijn voorpoten en dan sta je. Ik had mijn eigen kamelenman, sommigen van de groep moesten in een groepje van 2 of 3 dromedarissen.
De tocht begon... Ik zong voor mezelf het liedje dat al de hele vakantie in mijn hoofd zat:
I've been through the desert on a horse with no name
It felt good to be out of the rain
In the desert you can remember your name
'Cause there ain't no one for to give you no pain
La, la, la, la, la, la, la, la, la
La, la, la, la, la, la, la, la, la
En het grappige?? Mijn dromedaris.... had geen naam...
Na de tocht ging iedereen douchen en konden we ontbijten in de grote zaal. De versgeperste sinaasappelsap stond alweer klaar en het ontbijt was erg lekker. Ze hadden een soort wafels met honing, mjammie... We verzamelden bij het pleintje waar we gisteren hadden gezongen en gedanst. Het was de hoogste tijd weer verder te gaan richting Tinghir. Alhoewel ik nog wel een nachtje had willen blijven.
Per quat-quat werden we weer teruggereden naar de bewoonde wereld. Daar stond Kleine Mohammed ons al op te wachten en omarmde iedereen heel hartelijk. Kleine Mohammed is een heel lijfelijk mannetje, iedereen die langs hem loopt krijgt wel een knuffel, een hand of een zoen. Dit was in het begin wel even wennen, maar uiteindelijk is het heel normaal geworden. Ik mis het nu zelfs...
De reis die we nu gingen maken was weer overweldigend, het droge, dorre Saharalandschap veranderde in prachtige oases en bergen. Deze bergen waren heel anders dan de Hoge en de Anti Atlas.
We kwamen aan bij de Todrakloof. Het voelde alsof je in een Franse stad aangekomen was, een soort Cannes, ik weet niet waarom. We lunchte bij de ingang van de kloof en zagen de kinderen lekker in het water spelen. Ik had even de tijd om mijn accu op te laden (letterlijk en figuurlijk) want in de Sahara was geen stroom en het rode lichtje knipperde hevig op mijn camera. Na de lunch (een lekkere Tajine) verspreidde de groep zich een beetje en wandelde iedereen door de kloof. Het was voor mij een beetje teleurstellend, ik had de kloof veel nauwer voor ogen. Mmm, nee eigenlijk was ik gewoon doodop. De rondreis, de indrukken, het tempo, het werd me even een beetje teveel. Gelukkig had Willy gezegd dat we niet zo laat in ons hotel zouden aankomen. 
Na het verlaten van de kloof maakten we een wandeling door een prachtige tuin. De akkertjes werden uitstekend bijgehouden en we zagen vele kruiden en boomsoorten.
Aangezien mijn stemming op vermoeid stond en ik aan Willy gevraagd had of ik op slippers kon wandelen en hij ja had gezegd, slofte ik mee... En ineens: AU, AU, AU, AU! Ik had dus niet goed uitgekeken en een verdroogde palmtak stak een centimeter in mijn teen! Mijn eerste piercing! Gelukkig kwam de plaatselijke gids snel naar me toe en hielp me bij het verwijderen van mijn verlengde teen. Raar gezicht hoor, een tak van 20 cm uit je teen. Wonder boven wonder kwam er maar 1 druppel bloed uit. De gids kneep het vuil eruit, deed er een pleister op en klaar... Maar omdat ik zo moe was, moest ik toch stiekem even een traantje laten...
Gelukkig gingen we naar het hotel en wat was dit luxe! We hadden een prachtige kamer, een heerlijk groot zwembad én de zon scheen nog. Dus iedereen verzamelde bij het zwembad en de rosé, het bier, de baco stroomde rijkelijk. Het ultieme genieten.
Toen de zon achter het dak van het hotel verdween, verdween iedereen naar zijn kamer om zich klaar te maken voor het diner. Om half negen stond er een heerlijk buffet klaar en de rest van de groep heeft er heerlijk van gegeten. Ik niet. Ik ben om kwart voor 9 naar bed gegaan, ik had het even helemaal gehad. De volgende dag hoorde ik dat het nog een hele leuke avond was geweest... jammer dat ik er niet bij was, maar ik heb heerlijk geslapen.
Opmerkelijk:
  • Palmtakken doen pijn
  • Te veel niet slapen vermoeit de mens
  • Slapen doet een mens goed
Dag 7: 8 mei 2005
Zonder avondeten aan de ontbijttafel en nog steeds geen honger, tja, toch maar een danoontje erin gepropt want we zouden een lange rit krijgen. Een kwartier onderweg en ik besef me ineens dat ik niet meer weet of ik mijn gympies in mijn tas heb gedaan... Ik zei maar niets, want stel je voor dat de bus zou keren en ik met lege handen de bus in zou komen. Op dat moment zegt Willy: 'Het spijt me erg, ik ben mijn mobieltje op het nachtkastje vergeten en we moeten terug.' Ik was er niet rouwig om en ben met hem mee gelopen het hotel weer in, maar geen schoenen.... Later is Marrakech bleken ze gewoon in mijn tas te zitten. 
De bus begon tegen te sputteren en ons werd verteld dat we wat vaker een stop zouden maken en in Ouarzazate zouden stoppen zodat de bus gerepareerd kon worden. Onderweg kwamen we nog in een plaatsje waar net het rozenfestival van start was gegaan. We struinden even langs de markten en werden besprenkeld met rozenwater. 
We reden dus door naar Ouarzazate om daar tijdens de busreparatie te gaan lunchen. Dat was helemaal niet erg, want we zaten in een waanzinnig restaurant met uitzicht op de kasbah die we eerder hadden bekeken. 
Na de lunch hebben we nog een beetje geshopt en wilde een man dolgraag mijn portemonnee ruilen voor een geheim houten doosje. (Ik heb nogal een vage portemonnee ja, je legt er briefgeld los in, je draait hem om en het briefgeld zit vast.) Zelfs toen hij er ook nog slippers bij deed en mij Prinses Fatimah noemde... helaas pindakaas voor hem. Ik heb nog wel een mooie schaal gekocht.
We reisden verder en kwamen weer terecht op de mooie Tich 'n Tichka pas, waar we even van het uitzicht mochten genieten. Heb daar een mooie zandroos gekocht daar en kreeg, omdat een man zo'n hoofdpijn had en ik hem een aspirientje aanbood, een steen met iets mineraals erin cadeau.
Omdat we dezelfde route namen als de heenweg, werden de viva's van Marjolein flink verslonden en werd het ook eens tijd de bus van binnen te fotograferen.
De reis ging sneller dan verwacht en rond half 6 waren we in Marrakech in het oude en vertrouwde Al Kabir hotel. We hadden met een groepje afgesproken om direct de souks in te gaan voor de laatste inkopen en daarna daar te gaan eten. Ik wilde graag een waterpijp en een lamp kopen en dat is helemaal goed gelukt. Bepakt en bezakt kwamen we aan bij het restaurant van vanavond: De Mc Donalds… Heb heeeeerlijk gegeten!
Terug bij het hotel het overige geld opgemaakt aan biertjes en de pot gespekt voor Willy....
Het bijna einde van de vakantie.
Dag 8: 9 mei 2005
We kwamen om 5 uur (ochtend) aan op Marrakech airport en schrokken van de rij die we zagen staan. Een deel van de groep stond in rij 1 en wij in rij 2. Rij 2 bleek iets minder langzaam te werken dus wij waren nog nét op tijd om het vliegtuig te halen. Het was hopen dat rij 1 de volgende vlucht zou halen, anders zaten ze nu misschien nog in Marokko (voor een paar zou dat geen straf zijn).
Een heerlijk vluchtje van 40 minuten naar Casablanca, daar nog wat taxfree geshopt en toen was het rennen naar onze connectie naar Nederland. Gelukkig had de rest van de groep het ook gehaald.
Tja, en toen de terugvlucht... Turbulentie was er niet tot het moment.... dat we bijna moesten landen. Het vliegtuig zwabberde maar heen en weer in de lucht en dacht toen ineens: 'Weet je wat? Ik gooi hem gewoon neer'. Met een enorme knal landden we op Schiphol. Iedereen zat elkaar aan te kijken met een blik van: Wat was dit???? Nou dit was het welkom op Schiphol en vaarwel Marokko...