Jordanië

 

Reistijd: 29 april tot 7 mei 2006
Reisorganisatie: Shoestring
 
29 april 2006 - Den Haag - Amman
 
Met twee tassen om, één op mijn rug en één op mijn buik, ren ik naar de tram die ik op het laatste nippertje haal. De tram bengt me veilig naar het Centraal Station in Den Haag. Ik vind er een plekje bij een man die, aan zijn tassen te zien, ook een vakantiereis gaat maken. Als antwoord op mijn vraag krijg ik te horen dat hij naar Syrië, Libanon en Jordanië gaat. Genoeg gespreksstof dus tijdens de treinreis naar Schiphol.
 
Op Schiphol nemen we afscheid en wensen elkaar een fijne vakantie. De dame van Shoestring is nog onvindbaar, dus ik rook nog even een kameel. Als ik terug kom zie ik Betsy staan met een Shoestring en Koning Aap karretje. Zij geeft me een E-ticket. Ik wil wachten op andere reisgenoten, maar die lopen allemaal ‘stug’ door om in te checken. Ik besluit ook maar in te checken en eet nog even een broodje voor ik de ‘Gierzwaluw’ bestijg. Ik word hartelijk welkom aan boord geheten door een erg vrolijke purser. Het is koninginnedag vandaag en we krijgen veel extra’s, chocolaatjes en cakejes.
 
Naast me zit Margriet (als ik me niet vergis) en tijdens de vlucht praten we over veel dingen. Aardige vrouw. Later op de reis komen we elkaar nog twee keer tegen. De purser vertelt me dat het nu niet meer zo ver is en geeft wat adviezen over fotograferen en licht.
 
We hebben een prima landing, Margriet en ik nemen afscheid en ik zoek de groep op. Een zenuwachtige man stuurt me naar al wat ‘Shoestring’ mensen. Het duurt lang voor alle 24 mensen bij elkaar zijn. Toen er 12 mensen bij elkaar waren, bleken we ook compleet te zijn. Blijkt dus dat 12 mensen met KLM vliegen en 12 met Lufthansa.
 
We geven onze paspoorten af (tegen beter weten in) voor een groepsvisum.  Wisselen even wat geld en zien een plekje waar je mag roken. Er blijken veel rokers te zijn. Het paspoort krijgen we terug als we de tassen hebben opgehaald. (Deze keer zat mijn tas er 'gewoon' bij.)
 
Issa stelt zich voor als zijnde de gids voor deze dagen en zegt meteen dat hij slecht nieuws heeft. De helft van de groep zit nog in de lucht en we moeten wachten op ze. Meteen daarna vertelt hij dat hij ook goed nieuws heeft: We wachten niet, we gaan meteen door naar het hotel.
 
In het hotel staan glaasjes sap klaar. We kletsen nog even, krijgen de sleutel en vertrekken naar onze kamers. Mooie kamer hoor! Tveetje, badje, koelkastje, voel me er goed!
 
30 april 2006 - Amman - Jerash
 
Om kwart over 4 word ik wakker door de nabijgelegen Moskee. Het gezang blijft een tijdje aan, maar uiteindelijk val ik toch weer in slaap tot half 9. Half 10 het ontbijt in de zaal. Het is een buffet met hele lekkere dingen. Broodjes, eitjes, vlees, salade. Buikje rond gegeten. De andere helft van de groep bleek pas om 5 uur aangekomen te zijn, dus die moesten nog even wat uitslapen. Ik vermaak me prima in het Jordaanse zonnetje en even later kletsend met een deel van de groep.
 
We vertrekken rond 1 uur met de luxe Rum bus richting Jerash. We lunchen er eerst. Lekkere lunch! Wel weer een buffet, maar het smaakte allemaal erg lekker. Vooral het vers gebakken brood smaakte erg lekker.
 
Na de lunch vertrekken we richting ingang van het oude Jerash. Al heel snel zijn Gert Jan en ik het eens dat we samen op pad willen gaan, gewapend met de camera, en vertellen Issa dat we hem treffen om kwart voor 6. Zo zie je dingen die anders misschien niet zou zien. Wel mis je natuurlijk de informatie van de welervaren Issa. Maar de geur, de beelden, de geluiden vertellen al heel veel.
 
 
We zien triomfbogen, zuilen, resten van tempels en het mooie forum aan het einde van de stad. Ik stel me voor dat ik een reis terug in de tijd maak en terecht ben gekomen in het jaar 72, de Romeinse periode en ik hoor bijna de karren over de laan rijden. Ik hoor het geschreeuw van de mensen en het tumult in de stad. Jerash is een van de best bewaarde Romeinse steden ter wereld. Het is een rijke stad geweest, dat zie je aan alle overblijfselen. Helaas is het verwoest door oorlogen en aardbevingen, maar archeologen doen uitermate goed hun best om de opgravingen (nog steeds) te doen en te bewaren.
     
 
Het is veel te snel kwart voor zes. Helaas we moeten terug! De groep is weer compleet en we vertrekken naar Amman om daar in de stad gedropt te worden. Met een klein groepje gaan we de stad verkennen en een zoektocht starten naar een leuk, gezellig restaurantje. Het is moeilijk iets gezelligs te vinden. We belanden in een restaurantje waar het zo zoet ruikt dat ik er misselijk van word. De groep splitst zich weer op en met 6 man zoeken we verder. Uiteindelijk zien we een met tllampen verlicht restaurant en besluiten hier te gaan eten. Er eten ook Jordaniers, dus het moet wel goed zijn. Gelukkig is de menukaart vertaald naar het Engels, zo weten we ongeveer wat we eten. Ik bestel shawarma. Het smaakt me wel. Het ziet er anders uit dan in Nederland, het is opgerold in een deeglaagje. Als we allemaal uitgegeten zijn nemen we een taxi naar het hotel. Daar gaan we nog even naar de pub en zien daar wat meer reisgenoten aan een verfrissend biertje zitten, dus ik neem er ook 1, 2 uiteindelijk.
's Nachts word ik om kwart over 4 wakker door het geluid van de nabijgelegen moskee. Het is blijkbaar een vaste tijd om te bidden.
 
1 mei 2006 - Madaba - Mount Nebo - Kerak - Petra
 
Ben toch weer in slaap gevallen want om half 7 word ik wakker van de wekker. Vandaag veel te doen, dus snel douchen, ontbijten en mijn tas in pakken. We gaan als eerste naar Madaba. Madaba staat bekend vanwege de vloermozaïeken en de Grieks-orthodoxe kerk van St. Gregorius uit de 6de eeuw. Het ziet eruit als een landkaart en zelfs de huizen van Jeruzalem staan er op afgebeeld.
Ik besef me ineens dat dit wel een heel bijzondere, cultuurrijke vakantie gaat worden.
Als we het kerkje weer verlaten is het leven op straat begonnen. Mannen hebben hun kleden uitgestald langs de weg, maken de bekende zandflesjes, zijn aan het weven en maken een babbeltje met elkaar.
 We stappen de bus in rijden een half uurtje richting Mount Nebo. Mount Nebo is de berg waar Mozes uitkeek over het 'beloofde land' voor hij stierf.
Omdat Israël voor mij ook een beetje het beloofde land is voor bepaalde redenen, is dit moment best emotioneel. Het is een beetje heiig dus kunnen we niet erg veel zien van Israël, wel zien we Jericho op een afstandje liggen en de dode zee. Onze volgende stop.
Eerst gaan we nog naar het kerkje bij Mount Nebo en zien daar nog meer mozaieken op de vloer en krijgen uitleg van Issa wat alles voorsteld.
 
Met een beetje weemoed verlaat ik deze plek, maar er staat wel (weer) iets heel leuks op het schema: We gaan naar de dode zee! Het is weer een kort ritje en onderweg zien we weer bedoeienenkampen met hun kuddes en de eerste kamelen. In een korte tijd dalen we van 700 meter boven de zeegrens naar - 400. Uit de bus zie ik de dode zee al liggen, het lijkt een gewoon meer. Ook bij aankomst op het 'strand', lijkt het een gewone zee. Maar dan? Kleren uit en gewapend met slippers het water in en drijven maar! Een heel aparte gewaarwording, wat je ook probeert, zwemmen en vooral zinken kan niet!
  
Na het 'baden' kan je je insmeren met de modder die op de bodem ligt van de zee. Het moet een weldaad zijn voor je huid. Maar oh! Wat is dat vies als je die modder op moet rapen. Het idee dat er geen dier kan leven in deze zee geeft me een kleine geruststelling, maar die modder! Oh wat vies! Uiteindelijk krijg ik een handje modder van een ander, dan hoef ik het zelf niet te pakken. We drogen een tijdje in de zon en spoelen ons dan weer af in de dode zee. Daarna neem ik nog even een douche en merk inderdaad dat mijn huid aanvoelt als van een baby.
We gaan lunchen in het bijbehorende hotel. We krijgen weer een buffet, maar weer met erg lekkere gerechten. Veel salade, rijst, kip, vis, de meest zoete toetjes, je kan overal iets van nemen en het smaakt allemaal lekker. Na het eten komt er een mannetje om 1 voor 1 met ons af te rekenen. Je zegt wat je hebt gegeten en gedronken en ze geloven je op je woord. Ik zou ze ook niet in de maling wíllen nemen trouwens, de Jordaniers zijn eerlijke mensen!
 
Onze reis vervolgt: nu op weg naar Kerak. Onderweg maken we nog enkele stops. De eerste is de grens waar de rivier de Jordaan oorspronkelijk de dode zee in stroomde. De volgende stop is het punt waar de vrouw van Lot niet luistert naar het advies van God: 'Kijk niet om naar Sodom en Gomorra, daar zijn de mensen zo in en in slecht, vlucht weg, maar kijk niet om, anders verander je in een zoutpilaar.' De vrouw van Lot kijkt dus wel om en versteend.
 
Ook zagen we hier de zoutkristallen aan de rand van de dode zee. Als we op het zeelevel 0 komen maken we nog een stopje om het uitzicht te bekijken. Het uitzicht is magistraal!
 
We reizen door richting Kerak. Een kruisvaardersvestiging. We zijn allemaal een beetje moe en melig van de vele dingen die we al hebben gezien en de aandacht voor onze supergids verslapt behoorlijk. Hij gaat gewoon maar door. Het lijkt alsof hij ADHD heeft.
 
We vertrekken weer en komen in het donker aan in Petra. Het is een lange saaie rit, want je kan ook niet echt naar buiten kijken. Gelukkig had ik mijn sudokupuzzel meegenomen en verveelde me dus niet.
Het hotel is prachtig! Als ik mijn kamer krijg ontstaat er alleen wat verwarring. Ze hebben geen singlesrooms meer en ik heb daar toch echt wel voor betaald. Na veel heen en weer gepraat krijg ik toch een kamer voor mezelf, maar met dubbele bedden. (Kreeg ik overal dus wat is nou het probleem?) Maar het was wel een prinsessenkamer! Met een prachtuitzicht (zie ik 's morgens).
Tijd om even wat te eten om vervolgens nog met Issa de route door te nemen die we morgen gaan lopen in Petra. Dat belooft veel, heel veel goeds en kilometers, dus iedereen vertrekt een beetje naar hun kamers. Ik zie nog nét een internetplekje, dus schuif er achter om even een berichtje op mijn weblog te zetten. (zie hier). Nog even een sinasje mee naar de kamer, want heb gemerkt dat er een erg leuke zender is met constant engelstalige films. En zo doezel ik rustig in slaap, zónder moskee in de buurt dit keer. 
 
2 mei 2006 - Petra
 
Een van de twee redenen waarom ik naar Jordanië wilde. De wekker gaat om 7 uur en ik doe als eerste de ramen open. Dat doe ik altijd, want ik wil niks missen. Het blijkt dat het hotel tegen een bergkloof is gebouwd en het uitzicht is prachtig. Goed ingepakt op weg naar het ontbijt, want we vertrekken om 8 uur. Goed ingepakt wil zeggen, camera mee, water mee, zonnebrand mee, zonnehoedje/sjaal mee, want het kan erg warm worden in Petra.
Het duurt even voor we naar binnen mogen, er zijn veel reisgezelschappen die op hetzelfde moment de zonsopgang, de mooiste kleur van de Threasury willen zien. Bij het begin mag je kiezen of je te paard gaat of lopend. Ik wil wel op een paardje, maar wat hobbelt die knol!
 
De knol brengt me naar het begin van de Siq, een kilometerslange kloof die de stad onzichtbaar maakte voor rovers én toeristen. Pas in 1812 werd de stad ontdekt door een Zwitser. Petra werd in de 4de eeuw voor Christus door de Nabateërs uit rozerode rotsen/bergen gehakt. De kloof wordt steeds smaller en dan ineens:
 
De schatkamer!
Wandel je mee door Petra?
 
Een sfeeromschrijving: Je waant je in een woelige stad. Kamelen, ezeltjes rijden af en aan om je vervoer te geven op hun 'airconditioned Porche'. Rotsen, rotsen, waar je maar om je heen kijkt rotsen in de meest bizarre kleuren. Hoe kunnen de kleuren blauw, rood, geel, wit, groen, oranje en bruin in alle tinten nou op 1 plek vertegenwoordigd zijn?
We klimmen na een mierzoete theestop via een steile stap omhoog. Om de zoveel treden moet je wel even stoppen om ten eerste uit te rusten, maar ten tweede om van de waanzinnig mooie omgeving te genieten. Geen plekje is hetzelfde. Er groeien oleanders, mossen, woestijngrassen en pijnbomen, deze laatste zorgen voor een beetje schaduw tijdens de zware klim. Je loopt over smalle paden met aan de ene kant een kleurrijke wand en de andere kant een diepe afgrond, je klimt over grote rotsen en iedereen steekt zijn hand uit om je te helpen. We rusten bij de offerplaats van de koning waar je de de cirkelvormige geulen nog ziet waarlangs het bloed stroomde van de offerandes.
Als je dan eenmaal de 110 meter hoge top bereikt hebt biedt dit ons een overweldigend uitzicht over de stad Petra. Overal om je heen zie je uitgekerfde gebouwen, graven, en als je heel goed kijkt zie je ergens beneden in het dal kleine miertjes lopen, die mensen blijken zijn. Het is warm. De zon brandt op je hoofd, op je armen. De waterfles wordt veelvuldig gepakt. Zo ook de zonnebrandfles.
Issa vraagt ons 3 minuten stil te zijn om de stilte, de rust, het geluid, de omgeving, de geuren, de flora, de vogels, de vrijheid in ons op te nemen. Het is adembenemend! Op een richteltje beneden ons zit een Jordaans stelletje. Ze roezemoezen met elkaar en af en toe lachen ze. Er vliegen grote raven langs bergtoppen. Heel in de verte hoor je het gebrul van een kameel...
De drie minuten werden er zeker 5 en met tegenzin vertrekken we weer langs de bergkam naar beneden. We lopen een tijdje over een recht plat stuk en overal zie je resten van potten, steentjes in mooie kleuren en woestijngrassen en dan ineens bereiken we een prachtige bloementuin. We worden uitgenodigd naar binnen te gaan en de bewoner laat ons zijn huis zien. Een simpel rechthoekig gat uitgehouwen uit een berg. Simpel, maar leefbaar en onbegrijpelijk koel. We vervolgen de tocht naar beneden en bereiken een restaurantje waar we rond 1 uur de lunch doen. Het is wederom een buffet, maar wederom zeer smakelijk. We slaan nieuwe flessen water in en vervolgen onze speurtocht door de eeuwenoude stad Petra. 900 treden zeiden de ezelmannetjes en voor 3 euro wilden ze ons wel naar boven brengen. Met een blik op de magere ezeltjes was de beslissing het op eigen benen te doen snel gemaakt. De klim ging verwonderlijk snel en werd beloond met het zicht op de tempel van Ed Deir, The Monastry. Ook werden we 'getrakteerd' op een heerlijke plek om een kopje mintthee te nuttigen.
Mijn voetzolen, kuiten, bovenbenen beginnen hevig tegen te sputteren als Issa voorstelt nog 1 heel klein stukje te klimmen om naar het dak van de wereld te gaan. Aangezien je maar eenmalig in je leven (waarschijnlijk) in Petra bent, zet je toch nog even door. Onderweg zie je klimgeiten en vogels. Als we de volgende top bereiken zien we een duizelingwekkend uitzicht. Letterlijk duizelingwekkend want ik ga zitten op de grond en durf ook niet meer op te staan. Mijn maag keert zich om als mensen te dicht langs de rand gaan staan en ik durf niet eens foto's te maken van het uitzicht. Als ik eindelijk op wat vastere grond sta durf ik via de rotsspleet een foto te maken, maar het geeft de diepte niet erg goed weer.
Het paaltje diende als wegmarkering, maar in de tand des tijds dacht men dat het een wenspaal was. Ieder die een steentje bovenop een ander steentje plaatste deed een wens. Nu de zon al wat aan het zakken is, beginnen we met de afdaling. Schaduwen worden langer...
De afdaling blijkt een hele mooie te zijn, je kijkt uit over de gehele stad en hoe lager je komt, hoe meer je in de schaduw van de grote bergen komt. We duiken nog even het amphitheater in voordat we langs de lange Siq weer terug zijn bij de bus die ons naar het hotel brengt.
Ik neem een bad op professorische wijze. De dop mist, dus ik pak een stukje plastic en plaats daarbovenop een glas. Wonder boven wonder lukt het en kan ik genieten van het warme water dat mijn spieren en voeten een beetje kalmeert. Maar de dag is nog niet voorbij want: we hebben een jarige tussen ons! Patries! We gingen met een groepje uit eten in de stad en een feest werd het! In de bus deel ik ballonnen uit en de tafel wordt gezellig versierd.
Het eten smaakt voor de een wel prima, mij valt het wat taai. De eigenaar van de zaak fluistert me wat in en hij vraagt me te volgen. Ik loop met hem mee naar boven en hij wijst mij op een tent waar we na het eten zullen gaan dansen. Ook de muziekmannen beginnen te spelen en zingen in het nederlands 'Lang zal ze leven'. Weer terug op mijn plekje aan tafel kijkt de eigenaar Brahim wel erg vaak naar me en komt wel erg vaak naar me toe om weer een geheimpje te vertellen. Als we klaar zijn met eten en we allemaal naar boven gaan begint de muziek al te spelen. Er komt champagne bij en 'aardige' Brahim regelt een fles champagne voor de jarige. Na de champagne wordt er gedanst en de sfeer is erg gezellig.
Moe maar zeer voldaan val ik rond half 1 in een diepe slaap.
 
3 mei 2006 - Wadi Rum.
 
Na het ontbijt vertrekken we richting de Wadi Rum. Eerst bekijken we het panorama van Petra... in de regen! Geen zware regenval, maar toch regen. Ik bedenk me al dat ik strakjes in een regenachtige woestijn moet vertoeven., maar gelukkig trekt de lucht steeds meer open. Zodra we op de 'snelweg' richting eindbestemming komen, stappen we uit om een van de meest gefotografeerde verkeersborden te fotograferen.
Je begrijpt natuurlijk wel dat die kamelen niet nét overstaken, maar op de terugweg zagen we wel overstekende kamelen. Intussen komen we aan op het Zawaideh Desert Camp waar we de nacht zullen doorbrengen in Bedoeinententen. We zijn de eerste groep die aankomt en we hebben dus ook de beste keus qua slaapplekken en eetplek.
Na de lunch hadden we een uurtje de tijd om nog wat bij te komen en rond het terrein te kijken voor we per 4 jeeps de woestijn in trokken. We rijden door een klein 'dorpje' waar herders met hun vee leven. Onderweg komen we nog enkele Bedoeinententen tegen en een paar kuddes schapen en geiten tot we in de leegte van de woestijn terechtkomen.
We vervolgen onze weg en komen aan bij de dansende zandduinen. (zie achtergrond) Daar stappen we uit de jeeps en maken gekke foto's van onze voetstappen in het zand. Deze woestijn is overigens 30 miljoen jaar geleden onstaan door het botsen van twee aardplaten. Hierdoor werden enorme blokken graniet en kalksteen de lucht in gestuwd. Door de wind zijn de zandsteengebergten langzaamaan kaal geschuurd en heeft bijzondere vormen achtergelaten. 
We rijden weer een stukje verder en komen aan bij een enorme rode zandduin. Mijn kinderlijke hart haalt me over naar boven te klimmen en al rennend en rollend naar beneden te gaan. Wat een gevoel!! Yeah!! Zand overal! (letterlijk)
 
Tijd om even bij te komen met een kopje thee voor we naar het meest spectaculaire en wonderlijke vertrekken. De natuurlijke bruggen!
   
De zon staat al laag, we vertrekken richting een mooi punt waar we de zonsondergang kunnen zien. We moeten een beetje klimmen om boven op een berg het mooiste plekje te bemachtigen. Mijn arme kuiten en bovenbenen sputteren erg tegen na de martelpartij van gisteren in Petra, maar ik zet door en waarvoor?
Ook zonder zon is het prachtig en kun je de silhouetten van de bergen goed zien.
Met pijn in mijn hart klim ik weer naar beneden en zie dat de jeepmannen een vuurtje hebben gemaakt. We krijgen een lekker kopje thee en de mannen vermaken ons door een paar liedjes te zingen. Ook wordt er gedanst en uiteindelijk, ik durf het bijna niet te zeggen, loopt iedereen in een polonaise achter elkaar aan.
Maar het Wadi Rum avontuur is nog lang niet afgelopen. Bij aankomst op het terrein brandt het kampvuur al en overal staan kaarsen en er klinkt muziek en zang en er wordt gedanst. We maken een tafel klaar voor onszelf en genieten van een heerlijke maaltijd. Tijdens het eten drinken we bier en de andere groepen kijken ons dorstig aan. Zij hadden namelijk niets meegenomen. Gisteren hebben we Sharrief op strooptocht gestuurd en hij had zijn boodschappen erg goed gedaan. Na het eten vertrek ik met een paar mensen de woestijn in om naar de sterren te kijken. Helaas schijnt de maan een beetje te fel, dus zie ik niet heel veel sterren. Terug op het terrein wordt nog steeds doorgefeest en ik doe ook mee met een dans.
Rond half 12 gaan de lichten uit en blijf ik nog even na kletsen met een groep mensen over alle pracht die we tot nu toe al hebben gezien en uiteindelijk val ik in slaap. Voor even dan... want wat een lawaai daar in de woestijn! Alles klappert en knalt en het lijkt alsof het vreselijk hoost. En al snel... gaat de wekker.
 
4 mei Wadi Rum - Aqaba
 
De wekker gaat... Ik weet dat ik me heb opgegeven voor de kamelentocht, maar het klinkt alsof het buiten hoost, dus ik blijf liggen. Mijn kamergenoot voor de nacht, Ellen, waagt het erop om even naar buiten te kijken en vertelt me dat het kurkdroog is. Gelukkig denk ik, maar stiekem zou ik best wat langer willen slapen. Voor een kamelentocht hoef je je niet te douchen, dus ik stap in mijn kleding, die ik toch al aanhad en niet heb uitgedaan op mijn kameel waarvan ik helaas de naam ben vergeten. (Ja deze had een naam! Zie verslag Marokko.) Het is een korte tocht en voor ik het weet zijn we aanbeland bij een kleine zandduin en daar moeten we afstijgen. De zon zou moeten opkomen, maar helaas belet een pak wolken een mooie opkomst. Leila zorgt ervoor dat ieders hart smelt. Leila is een jong kameeltje dat rustig meehobbelde met de kamelengroep.
Na enige tijd (geen idee van de tijd dus) gaan we weer terug naar het terrein. Het was me ietswat tegengevallen na de kameeltrekking in Marokko. Het was echt erg 'toeristisch', niet dat er andere toeristen naast onze groep waren, maar toch. Het voelt een beetje als inladen en uitladen. Op het eind komt er toch nog een kameel naar me toe om mij te vertellen wat hij er nou van vindt.
 Bij terugkomst blijken alle gidsen en medewerkers van de 'camping' nog te slapen dus bedenkt Jetty dat zij wel thee kan zetten. Al snel heeft ze aardig wat man om zich heen maar dat kan ze aan. Rond een uurtje of 9? (ben de tijd kwijt) is dan eindelijk het ontbijt. Het brood van Jordanië komt inmiddels een beetje mijn neus uit en de eieren ook, maar een mens moet eten. Na het ontbijt tijd om te relaxen en een beetje bij te praten met de groep. De groep is ook zeer relaxt, ik heb in mijn groepsreizen nog nooit zo'n leuke relaxte groep meegemaakt. Geen irritaties, geen ik, ik, ik. Gewoon heel fijn!
We nemen afscheid van Wadi Rum en vertrekken richting Aqaba, een zomerse stad denk ik. Met stranden en terrasjes en muziek en dans. Het blijkt toch iets anders te zijn. We krijgen een kamer in een aftands hotel in een rommelige buurt en mijn mood is meteen op 0. We mogen niet op het strandje voor ons baden, we moeten flink wat geld betalen voor een bus die ons naar een plek brengt waar we wel op het strand in bikini mogen liggen. We doen het maar en komen onderweg flink wat wagens met mannen met grote geweren tegen en reizen af richting te grens met Saoudi Arabie.
Oke, het plekje was prima vertoeven. Om 5 uur nemen we de bus terug naar Aqaba en frissen ons op om 's avonds met bijna de hele groep ergens te gaan eten. Ik voel me niet zo lekker en besluit met de eerste garde weer richting hotel te gaan en daar val ik in een diepe diepe slaap.
 
5 mei 2006- Aqaba
 
Vroeg uit de veren en even snel ontbijten want we gaan met een klein groepje Aqaba verkennen. Het is weekend en voor Jordanezen dus dé dag om naar het strand te gaan. Iedereen ligt/zit in het water en de mannen lurken aan hun waterpijp aan de waterkant.
We worden er dorstig van en nemen een glaasje limonade van deze jongen
Het smaakt niet zo lekker, maar het lest de dorst wel. Hierna lopen we door naar het hotel, want we gaan met eendeel van de groep een bootreis maken in een glassbottomboot. De boot ziet er superdeluxe uit en we vermaken ons prima met de prachtige koralen, een scheepswrak, de Nemo visjes en de barbeque aan boord.
Ik word moe, ik zoek een bankje op en val in een diepe slaap. Dat ik daardoor het snorkelen mis is niet zo erg. Ik sta liever met mijn benen op de grond en word liever niet opgegeten door haaien. Als ik wakker word gemaakt blijken we te moeten overstappen op een andere boot voor de lunch. De barbeque is prima verzorgd en na het eten brengt deze boot ons weer veilig naar de haven.
Wij zijn veilig in het hotel aangekomen, maar dat kunnen we niet zeggen van Jetty. Die is van een stoep afgestapt en heeft een geblesseerde voet. Thuis blijkt het zelfs gebroken te zijn! Toch strompelt Jetty fier mee richting een restaurantje waar ze bíer verkopen! De laatste avond in Jordanië sluiten we af op een pleintje bij de zee waar de mannen een waterpijp nemen en de dames dit ook wel lekker vinden.
 
6 mei 2006 - Aqaba - Amman- Schiphol - Den Haag
 
De laatste dag. Nog even een rondje door Aqaba lopen en nog even met de bus naar het strandje om toch een beetje gebruind thuis te komen. Een relaxed dagje zo. Rond 6 uur vertrekken we met de bus richting Amman Airport en 5 uur later bereiken we veilig de Nederlandse grond.
 
27 oktober 2006 - Een wat late conclusie
 
Wat een wereldreis was dit! Ik heb zo ongelooflijk genoten van de veelzijdigheid van dit land. Ook dankzij de fantastische reisgroep is deze vakantie een topvakantie geworden. Bedankt allemaal daarvoor! Shoestring had alles prima geregeld, dus ook jullie bedankt.
Aan iedereen die dit leest: Go visit Jordan