Israël

 Mijn Bestemming Is Bereikt

 

 

Dag 1

Mijn moeder ging na de dood van mijn vader met groepsreizen mee om zo wat meer van de wereld te zien en zo ging ze ook naar Israël toe. In Israël bezocht ze een kindertehuis en dat was heel speciaal voor haar geweest.

Mijn moeder had een goede vriendin, Lea, die vrijwilliger was bij een jeugddorp in Israël. Een dorp voor ontspoorde kinderen van 12 tot 18 jaar, die daar onderwijs krijgen, maar ook praktijk; zorgen voor de paarden, de tuinen en de keuken.

Mijn moeder werd ziek, ongeneeslijk ziek en vlak voordat mijn moeder in coma raakte vroeg ze mij: "Sas, pak dat blocknote uit Australië eens en schrijf dit op...." "Geen bloemen op mijn graf, daar heb ik toch niets aan als ik dood ben, maar liever geld voor het jeugddorp in Kedma, daar hebben zij meer aan."

Ik heb er voor gezorgd dat er een doos stond tijdens de receptie van mijn moeders begrafenis. Ook op school, waar we samen werkten, stond een donatiebox en die werd flink gevuld. Het geld heb ik toen overgemaakt naar de stichting: Vrienden van Alijah gestuurd.

Ik kreeg na een jaar een fotoboek toegezonden met de foto's van wat ze met het geld hadden gedaan, ze hadden een mooie tuin gemaakt met bloeiende bomen en struiken.

Toen, 7 jaar later, zag ik op tv een commercial dat een programma Bestemming Bereikt verhalen zocht met iets speciaals. Ik dacht toen meteen: dit is mijn kans om de tuin, het dorp te bezoeken!  De tvcrew van Bestemming Bereikt vond mijn verhaal zo interessant dat ze met me mee gingen naar Israël.

Aangezien ik alleen vloog én een stempeltje van Egypte in mijn paspoort had, was het inchecken en boarden geen pretje. Ik werd eerst bij de incheckbalie ondervraagd door een niet zo'n aarige dame. "What's your purpose to go to Israël? Are you travelling alone? What did you do in Egypt?" En ik moest me melden bij gate F10. Op mijn ticket stond Gate F8 dus ik volg mijn ticket... Krijg ik me toch een scheldpartij van dezelfde dame: "I told you!! F 10!!" Ik dus met de trap naar beneden en mijn bagage werd daar gecontroleerd op explosieven en werd zelf ook gecontroleerd... ik was bijna de laatste in het vliegtuig.

Tijdens de vlucht kletste ik wat met wat mensen en het ging razendsnel. Ik wist dat vanaf mijn aankomst er al gefilmd werd, dus nog even wat bij make uppen.

Bij de bagageband kreeg ik een telefoontje van de regisseuze, ze had gezien dat ik geland was en moest even wachten met naar buiten te gaan. Ze wilden zo'n aankomstshot doen. En vooral: niet in de camera kijken! Nou dat is lastig, meteen in het diepe gegooid te worden? En nee, ik werd NIET door John Williams opgewacht, die heb ik de hele reis niet gezien.

Hester, de regisseuze, Jodi, de geluidsvrouw en Erik, de cameraman, stelden me helemaal gerust en beloofden dat ze er iets moois van zouden maken. We gingen via een lange gang naar de parkeergarage en gelukkig zag ik dat Erik een peuk op stak, anders had ik gewacht tot het hotel. Ik had verwacht dat we in een hotel in Tel Aviv zouden slapen, omdat dat dichterbij het vliegveld was, maar de rit duurde daar wel erg lang voor.

We kwamen een grote stad binnen waar feest op straat was. Erik vertelde me dat de nieuwe brug vanavond feestelijk werd geopend. Ik dacht, dat heb ik gelezen, maar dat was niet in Tel Aviv.

Mijn lichtje ging pas branden toen we langs de muur van Jeruzalem reden en de Olijfberg op begonnen te klimmen. Wat fantastisch! Hier wilde ik eigenlijk ook graag heen! Toen ik uit het raampje van de auto naar de hemel keek, zag ik direct en alleen maar De Grote Beer....


De grote beer
 
Wanneer ik morgen sterf,
zei mijn vader op een keer,
dan kun je mij weer vinden,
daar… in de grote beer.

De dag dat mijn vader ging,
hield mijn moeder zichzelf groot.
Maar slechts zes jaren later,
vond zij plots ook de dood.

Daar, in de grote beer,
wonen ze nu weer samen.
Ze lachen en ze vrijen daar
hun leven gelukkig verder
 
amen.


En de reis ging verder omhoog tot we niet hoger konden en daar lag ons hotel. Dit hotel heeft zijn beste jaren wel gehad hoor, maar het gaat om het fantastische uitzicht over Jeruzalem.

Na het in orde maken van de kamers en even opgeknapt te hebben was het tijd om iets te eten. Omdat het hotel zo supergezellig was (Ahum) vroegen we aan een taxichauffeur een goed en gezellig restaurant. Hij sjeeste echt met zijn spliksplinternieuwe auto door straatjes waar Jezus vroeger met zijn ezeltje omhoog klom om Palmpasen te vieren. We kwamen langs de Joodse en Arabische wijken en het zag er best wel netjes uit. Na het eten nog even heeeeel gezellige loungeruimte in het hotel. De fles wijn hebben we ergens in een slijterij onderweg terug van het restaurant gekocht.

Ik kon in mijn hotelkamer de slaap nog niet meteen vatten, ben voor het raam gaan zitten om nog even goed te kijken want de volgende dag zouden we ergens anders slapen...

 

Dag 2

Toch de slaap kunnen vatten. Ik was vroeg wakker. Tijdsverschil en gezonde zenuwen maakte dat ik rond half 7 geheel gedouched, aangekleed en opgemaakt op zoek was naar een kopje koffie. Die was er nog niet, dus ik ging maar even naar buiten naar de tuin van het hotel en kijken hoe het uitzicht over Jeruzalem er overdag uit zag.

Er was nog bijna geen mens, dus ik voelde me de koningin te rijk. Om 7 uur was er een kopje koffie, ik dronk hem in de 'gezellige' lounge op en toen zag ik Erik, de cameraman. Niet veel later kwamen Jodi en Hester ook en we gingen ontbijten.

Tja na het ontbijt nog een laatste blik in de spiegel en op naar het begin van de opnames. We begonnen bij het mooie uitzichtpunt op Jeruzalem, maar er kwamen zoveel toeristen en er was zoveel getoeter, dat er geen van de opnames daar geschikt waren voor de tv uitzending. Jammer wel.

We zochten een rustigere plaats voor de opnames en we kwamen achter het hotel op een plekje waar geen drukte was en daar zijn de opnames gemaakt die in de uitzending te zien zijn. Natuurlijk heb ik veel meer gezegd dan er uitgezonden werd, er is veel geknipt en soms ook verkeerd geknipt en geplakt.

Omdat ik de crew zo aardig vond, was het gesprek erg makkelijk. Hester, de regisseuze, keek me zo vriendelijk aan en stelde duidelijke vragen, zodat ik me erg op mijn gemak voelde en mijn verhaal kon doen. En oeh, wat was het al heet! Toen het gesprek afgelopen was zag ik dat de geluidsvrouw en cameraman helemaal bezweet waren, maar het vocht kwam niet alleen uit hun lichaam. Ze waren echt aan het huilen. Wat een lieve mensen, ze waren echt geëmotioneerd door mijn verhaal.

Rond 11 uur gingen we op weg naar Beer Sheba, spullen ingepakt want vannacht zouden we in een ander hotel slapen. Nou ja... zouden dus, maar dat komt later.

We reden door Jeruzalem langs de tuin van Getsemane, langs de oude muur richting Beer Sheba naar het adres dat we hadden gekregen.

 

Onderweg namen we een lunch bij een benzinepomp

en we gingen naar een pijnbomenbos om wat shots te maken. (zie begin van de uitzending.) Het was een beetje het plan dat ik foto's zou maken en dat daar dan een shot van gemaakt zou worden en dat dat dan ook in de uitzending zou komen, maar dat is niet gebeurd.

Toen we in de buurt kwamen van Beer Sheba begonnen mijn zenuwen de overhand te nemen, we waren bijna bij de tuin! We vroegen her en der op straat waar we moesten zijn en eindelijk waren we er!

Ik liep op het kinderdorp af en opende de deur naar de balie. Ik had in mijn achterhoofd wel een beetje, is het wel hier? De jongen bij de receptie was heel vriendelijk, maar hij begreep niet wat ik daar kwam doen. Ik moest in mijn beste engels uitleggen wie ik zocht en wat ik wilde, maar Amizur Bar kende hij niet. Toen er bewoners van het dorp binnenkwamen, eisten ze dat de band gestopt werd want ze wilden niet op video, maar de jongen achter de balie wilde wel een filmster worden ( lol).

Hij wees me de weg naar het kantoor van Youth Alijah en daar vond ik eerst een gesloten deur. Mijn droom viel al behoorlijk in duigen op dat moment, maar gelukkig vond ik nog een deur die wel open ging. Er was een bordje dat wees naar het kantoor van Youth Alijah en daar kwam ik een vrouw tegen met haar tas al in de hand. Ze had door dat mijn bezoek erg belangrijk voor me was en zette haar tas neer en wilde naar me luisteren. Ze wist niet waar het dorp Kedma was, maar belde her en der en ineens was het raak! Ze had Amizur Bar aan de telefoon.  Ik kreeg de telefoon en probeerde hem te begrijpen, dat lukte niet altijd, maar ik herhaalde de belangrijkste informatie hardop zodat de crew het ook hoorde en we daar snel heen konden rijden.

Tijdens de rit belden we nog een paar keer of we wel in de goede richting aan het rijden waren en ja, blijkbaar wel, want na ongeveer 40 minuten stonden we op de parkeerplaats van Kedma, het jeugddorp.

Ik zag Amizur staan, maar ik moest in de auto wachten. Ik had het liefste naar hem toegerend en meteen naar de tuin gegaan, maar ja het is toch tv, die moeten de boel voorbereiden. Het leek in mijn gevoel uren te duren voordat ik de auto mocht uitstappen om Amizur te ontmoeten en verder te gaan.

Wat een vriendelijke man! We schudden handen en stelden onszelf voor en we gingen het dorp in en al heel snel zei hij: hier is de tuin.

Ik zag het niet in eerste instantie, dus ik zocht om me heen en ineens zag ik het zo bekende bord van de foto's die ik had gekregen. Oeff, dan gaat er wat door je heen hoor! Het bord, het blauwe grind, de bloeiende bloemen, een kolibri die langs komt zoeven.... Ik was zo gelukkig! Wat zag het er mooi verzorgd uit!

Ik vergat de camera helemaal en ging met Amizur praten over hoe belangrijk de tuin was voor de kinderen in het dorp. Heel belangrijk vertelde hij, want de kinderen leven daar en leren daar, maar leren ook te werken daar. Tuinman zijn, voor dieren zorgen, koken en zorgen voor anderen.

Bij de vertaling van het Heebreeuws op het bord ging er wel wat mis. Amizur vertelde dat mijn moeder het dorp had gesticht en dat is helemaal niet zo!! Mijn moeder heeft een donatie gedaan voor het dorp. Ik hoop het zo even recht te kunnen zetten.

Ik wilde zo graag een foto met Amizur en mij en het bord van mijn moeder, dat ik helemaal vergat dat de filmcrew niet in beeld mocht. Gelukkig kwam er net een bewoonster langs die de foto wilde maken.

Daarna wilde ik graag rondlopen in het dorp en ik werd zo lief met rust gelaten door de tv. Ik was echt ontroerd door wat er allemaal was voor de kinderen die door hun verleden geen kinderen kunnen zijn. Mooie huizen met schommels voor de kinderen van de bewoners, een mooie school, veel plek om te spelen. En toen kwam ik na mijn ronde terecht bij de stallen.


"Als je kan zorgen voor een dier, ontvang je liefde"

"Als je liefde ontvangt, kan je ook liefde geven"


Een paar jongens van het dorp kwamen naar het veld waar de paarden stonden en één man vertelde wat over de paarden en over de bewoners van het dorp. Het bleek dat hij vroeger hier opgevangen en opgevoed is als kind en dat hij nu leraar is geworden in het dorp. Toen de paarden allemaal in hun stal stonden, liet hij zijn leslokaal zien en legde uit wat hij de kinderen allemaal leerde.

Het was nog niet donker gelukkig, dus ik liep nog even naar de tuin van mijn moeder toe om, tja een soort afscheid te nemen. Het filmen was al een tijdje voorbij, dus ik was helemaal vrij. Ik voelde aan de letters en voelde me heel erg verbonden met mijn moeder op dat moment. Wat een liefde van haar en wat een liefde van het dorp dat ze het zo goed verzorgen. Ik kan niet goed omschrijven wat voor warm gevoel dat geeft.

Tja, toen moesten we weg. Ik nam afscheid van de tuin, van Amizur en van het dorp en we vertrokken met de auto richting Jeruzalem. We zouden eigenlijk in Beer Sheba overnachten omdat we daar in de buurt zouden zitten, maar Kedma lag dichterbij Jeruzalem dan Beer Sheba, dus sliepen we in hetzelfde hotel als vannacht. Ik kreeg een fantastisch mooie kamer, met uitzicht over Jeruzalem. Nog mooier dan de vorige nacht.

We moesten wat eten en een taxichauffeur wist wel een leuk restaurantje. Wat hebben we gesmikkeld van alle hapjes en af en toe klonk er gejuich op straat want er was een voetbalwedstrijd bezig met Turkije en nog een land. 

In mijn hotelkamer heb ik nog een biertje gedronken met het uitzicht op Jeruzalem en niet snel daarna viel ik in slaap. Wat een bijzondere dag was dit!

 

 

Dag 3

Redelijk vroeg opgestaan, de laatste ochtend alweer, we wilden Jeruzalem nog even in. Na het ontbijt hebben we de tassen ingepakt en achterin de auto gedaan. En toen de auto veilig geparkeerd was, met bewaking, liepen we de oude stad in. De straatjes, de steegjes, de bazaar, de gouden moskee en natuurlijk de Klaagmuur ademde geschiedenis uit.

Hier even een heleboel fotootjes van Jeruzalem:

 

      

Bij de Klaagmuur was het vreselijk druk. Er is een scheiding tussen mannen en vrouwen. Vrouwen hebben maar een heel smal stukje om te klagen en dat terwijl de mannen 6 x zoveel ruimte hebben. Het was een speciale dag voor de jongens. Ze waren oud genoeg geworden om bij de 'mannen' te horen en werden toegezongen en er werd met snoepjes naar ze gegooid. Vreemd ook te zien hoe de mannen tegen de klaagmuur aan staan te bonken met hun hoofd. Ze hebben een soort stootkussen op hun voorhoofd zitten. Als ze klaar zijn met klagen lopen ze achteruit weg en lijken in een soort trance te zijn. Ook kom je in de straatjes de Joodse mannen tegen en sommigen lopen zelfs met hun ogen dicht. Gek gezicht hoor die mannen met die krullen aan de zijkant van hun hoofd.

Ook ik heb een briefje in de Klaagmuur gestopt, misschien komt het wel uit...

Nog even naar de Damascuspoort gegaan, mooie poort hoor!

Toen nog via een mooi winkelsteegje de moskee met het gouden dak bekeken          

 

Je ziet dat het echt een beetje vakantie was voor me en tja, toen was het al tijd om de gehuurde apparatuur weg te gaan brengen in een stad richting het vliegveld. Wat een vieze stad was dat.

Bij het vliegveld moest de crew een heleboel regelen, want hun eigen apparatuur was pas later met een vliegtuig bezorgd, vandaar dat ze apparatuur moesten huren. In de tussentijd ging ik nog even naar buiten om een sigaretje te roken voordat ik zou inchecken. Ik voelde de bui al hangen denkende aan mijn heenreis. 

Ik kreeg gelijk, ik werd uit de rij gepikt, mijn tas moest open en ik werd zelf naar een hokje meegenomen waar ik werd gefouilleerd door een vrouw. Toen ik mijn tas terughad en hem kon afgeven, werd ik onder begeleiding naar het vliegtuig gebracht. Daar zag ik de crew weer terug en zo konden we met z'n allen gaan boarden. Binnen 5 minuten zaten we al in de lucht... De vlucht was prima en het was ook al snel dat we weer op Nederlandse aarde stonden. De crew moest langer op hun bagage wachten, dus onze wegen gingen hier scheiden.

We hebben nog wel email contact gehad, vooral ook om nog wat foto's uit te wisselen en informatie te geven over de uitzending.


Conclusie:

Een zeer korte, maar zeer bijzondere reis naar de tuin van mijn moeder en Jeruzalem. Dankzij Hester, Jodi en Eric heb ik eindelijk de wens van mijn moeder met eigen ogen kunnen zien. Ik ben hen dankbaar dat ze me zo op mijn gemak hebben gesteld in deze emotionele reis.

Nu, ruim een week na de uitzending, 200 emailtjes verder, ben ik gelukkig met de uitzending, ookal klopt niet alle informatie. Een zeer bijzondere reis!

 

Hieronder de link naar de uitzending als je het nog even wilt terugzien.