Costa Rica en Panama

 

Klik op de foto om meer foto's te zien.
 
Omdat Costa Rica vorig jaar zo te gek was qua natuur, wilde ik dit jaar de andere helft zien van dit mooie land. Ik vond bij Mambo dé perfecte reisroute, dus besloot deze te boeken.
 
 
Dag 1
 
De heenvlucht in de comfortclasse van Martinair was comfortabel, maar wel lang. Gelukkig had ik een soort TV waar je veel films op kon kijken tot mijn beschikking. In Miami moesten we een overstap maken en dat werd een lange zoektocht naar de juiste gate. Eerst moest je uitchecken (stempeltje), buiten even een sigaretje gerookt, dan weer inchecken (stempeltje) en dan door naar Costa Rica vliegen. Ik sliep al bijna bij het opstijgen, dus deze reis ging redelijk snel.
 
Dag 2
 
Toen kwamen we aan in Costa Rica, ik kende het vliegveld al, dus stond al snel buiten (na het stempeltje) in de chaos van reisorganisaties en particulieren. Mambo was nergens te vinden, ook FOX kon me niet verder helpen en ik was de rest van de groep kwijt. Ben maar bij de uitgang een peukje gaan roken, wachtend op iemand van Mambo. Niet lang daarna zag ik Edwin Hiemstra, de reisleider, die ons, we waren inmiddels weer bij elkaar, eerst naar de pinautomaat leidde en daarna in een busje propte om naar ons hostel Pangea te gaan.
 
Daar aangekomen schrokken we ons bijna dood: “Moesten we hier slapen?” Het hostel was te ranzig voor woorden! Ze hadden alleen wel een leuk lounge/bargedeelte boven, dus we bedekten het met de mantel der liefde. Lekker Imperialletje gedronken en toen naar bed.
 
Dag 3
 
De volgende ochtend was ik erg vroeg wakker door de jetlag en het gefluit van de vogels. Na de koude douche was ik helemaal wakker. Lekker relaxed ontbeten en af en toe kwam er weer iemand bij van de reisgroep. Na het ontbijt gingen we San José in en maakten een wandeling om te kijken of er toch nog iets bezienwaardigs was. Naast het koffiedrinken in de winkelstraat viel San José erg tegen. (Maar dat wist ik al van vorig jaar.)
 
Tegen twaalf uur vertrokken we met de backpack al lopend naar het busstation om de local bus naar Puerto Viejo de Talamanca te gaan. Ik verheugde me op een reis met mooie uitzichten op het groene land, maar kwam bedrogen uit. Het regende en miste zo erg dat we bijna stapvoets reden, zonder uitzicht dus... Gelukkig kon ik redelijk zitten met mijn korte beentjes, maar sommigen zaten echt opgevouwen.
 
Puerto Viejo leek al meteen een gezellig dorpje toen we aankwamen. Dat Mambo eiste dat we rugzakken moesten meenemen, werd nu heel duidelijk, er was geen geasfalteerde weg, dus wieltjes zouden hier al stuk gaan. We kwamen terecht in een leuk hotelletje. Het was al donker, dus meer dan de spullen wegleggen, even opfrissen en weg gaan om wat te eten zat er niet in. Gegeten in een leuk restaurantje in de hoofdstraat vlakbij de zee. Het eten was lekker, de sfeer in de groep was goed. Na het eten gingen vooral de meiden (exclusief ik) naar het hotel om te slapen. De mannen (inclusief ik) gingen nog naar een café met life muziek.
 
Dag 4
 
De hike
 
Het zag er goed uit, het weer, maar voor de zekerheid wel een poncho ingepakt. En oeh, die hebben we nodig gehad! We gingen een hike maken langs de kust en een stukje het woud in. In de (local) bus begon het al te spetteren, bij aankomst goot het al, maar bij het vertrek al wandelend, kijkend naar spinnen, wespennesten, luiaardmoeder met dochter, grote sprinkhanen was het droog. Toen we het woud introkken begon het te regenen, nee dit is niet het goede woord, ook gieten is niet het goede woord, het leek wel alsof er een emmer water per seconde over ons heen werd gegooid. De paden waren overstroomd, dus moesten we een alternatieve route lopen door the bush. De dieren hadden zich allemaal verscholen voor de regen, dus deze hike was eigenlijk alleen maar glibberen en glijden door de blubber. Gelukkig kwamen we nog een prachtige gouden slang tegen... twee keer trouwens.
 
Ineens hoorde ik de zee, dat betekende dat we bijna uitgeglibberd waren! En oeh, we kwamen terecht op een wel zo’n mooi stekkie! Een prachtige rots in de zee en een prachtig strand, een verademing na onze beproeving. Toen we weg gingen zagen we alleen smetteloze toeristen die in hun witte broekjes en lichte hemdjes op slippertjes ook deze plek wilden zien. Wij daarentegen waren bruin van de modder, doorweekte poncho’s hingen aan onze rugtassen te drogen en we waren doodmoe. Haha, leuk contrast!
 
Toen we de rivier moesten oversteken dacht ik dat het beter was om mijn doorweekte schoenen gewoon aan te houden, misschien werden ze zo wat schoner? Maar niet iedereen deed dat, 1 reisgenoot haalde zijn voet toen behoorlijk open aan het koraal. Lekker begin van de vakantie... Even een lekker biertje gedronken in het plaatselijke cafeetje en toen met de (public) bus weer terug naar Puerto Viejo gegaan.
 
Een groot gedeelte van de groep wilden gaan golfsurfen na de lunch, maar ik en twee mannen hoefden niet zo nodig. Dus na een lange tijd relaxen en een beetje kletsen, gingen we een pokertje spelen met een sapje erbij.
 
’s Avonds in een luxe tent gegeten. Ik had een visschotel met calamaris, vis en garnalen én rare visjes in het midden. Toen ik zo’n visje in het midden pakte bleek er een heel lijf aan vast te zitten WHA! Het bleek een octopus te zijn! De hele tafel lag in een stuip om mijn reactie, een reisgenoot had de lef om hem op te eten: petje af!
 
Na het eten had iedereen wel zin om wat leuks te doen. Er was een feest gaande in een soort garage en er werd behoorlijk vunzig gedanst. De sfeer kwam er bij ons alleen niet zo in, dus vertrokken we naar een plaatselijke Karaoke bar waar vooral mannen binnen zaten en de vrouwen buiten. Ons kon dat natuurlijk niet schelen en al snel begonnen twee meiden van de groep te zingen. Daarna waagde Edwin de reisleider een poging en daarna wilde Bart graag in het Spaans zingen. Wat was dat lachen (hij deed het best goed.) Op de foto zie je Edwin zingen.
 
Dag 5
 
Je begrijpt dus dat we na de karaoke gein zijn gaan slapen. Een paar zijn nog wat langer gebleven, maar ik wilde toch wel even slapen.
 
Vandaag op reis naar Panama. Tas was snel ingepakt en in de stromende regen op slippers (want die bergschoenen zijn doornat) over keien, door plassen, richting een bakkertje die om 7 uur al open was. Wat inkopen gedaan en door richting busstop. Rugtas in de bus en zitten maar weer. Het werd soms droog terwijl we reden, maar als het buiten regende, regende het ook binnen door de slechte ramen. Weer niet veel van ‘buiten’ kunnen zien helaas.
 
In de stromende regen kwamen we aan op de grenspost Costa Rica Panama en hoe gek, de regen stopte even toen we richting de grenspost kwamen. Het was daar nog even stressen, want bij 1 van de reisgenoten stond geen stempel Costa Rica, die was de beambte vergeten te geven doordat ie overdonderd was van haar schoonheid. Gelukkig mocht ze toch door naar Panama.
 
De tocht door Niemandsland naar Panama was behoorlijk eng. We moesten over een brug lopen die behoorlijk veel gaten en losse planken vertoonde. Het regende inmiddels weer dus de poncho’s over de tassen heen gaven toch wel gekke beelden.
 
Bij de grenspost in Panama ging het wat traag, maar na een half uur was iedereen er wel door. We zaten bij een supermarkt te wachten op de bus (ik laat nu maar public weg, want het is nu wel duidelijk dat we met openbaar vervoer reisden.) Ik zat naast een oud mannetje die van alles aan me aan het vertellen was, maar ik verstond hem niet. Een paar dingen begreep ik wel: hij was 90 jaar, geboren uit een indianenfamilie en vond het leuk om met toeristen te praten. Soms viel hij ineens in slaap. Was een leuk mannetje...
 
Maar goed, ineens kwam er een toffe, oude schoolbus aanrijden en dat bleek de bus te zijn die we moesten hebben. Tassen afgegeven en ingestapt. Er was voor bijna niemand meer een zitplek, dus dat werd staan in het gangpad. Een Panamees zei me dat de vrouw die voor hem zat bijna ging uitstappen en dat ik dus hier moest blijven staan om een plekje te bemachtigen, dus ik deed wat hij zei en ja niet langer daarna kon ik opgeknoopt zitten. Spaans verstaan gaat steeds beter haha.
 
De oude beschilderde schoolbus 
Na bergop en vooral bergaf racen kwamen we bij een haven. Daar namen we een klein bootje richting Bocos del Torro. Het was droog! Onderweg kwamen we twee dolfijnen tegen. Gaaf!
 
Na aankomst op een, ja hoe noem je dat, aanmeerhuisje, gingen de rugzakken weer om. Het was niet alleen droog, maar het was heet! Ik voelde en zag meteen de caribische sfeer toen we door de straten wandelden richting onze nieuwe slaapplek.
 
Ik kreeg de prinsessenkamer omdat ik een eenpersoonskamer had geboekt voor deze reis, maar later stelde ik mijn kamer wel open om te douchen voor de anderen. Mijn douche was namelijk wel warm.
 
Onze veranda
’s Avonds begon het natuurlijk weer te regenen, dus in het restaurant was het niet echt warm. Het eten was wel heel goed! En het slapen daarna was ook heel goed! Wat een superbed en super uitzicht had ik.
 
Dag 6
 
We hoefden niet echt vroeg op te staan. Mijn jetlag speelde nog parten dus ik was erg vroeg wakker. Had in de supermarkt een yoghurtje gekocht en heb een wandelingetje gemaakt door de buurt, heerlijk relaxed. Later namen we de boot naar Dolphinbay, waar we zeker 20 dolijnen af en aan zagen gaan. Sommigen waren heel dichtbij! Mijn fotocamera bleek niet zo tegen vocht te kunnen, dus heb maar 1 foto over van de dolfijnen.
 
Het weer speelde weer parten, dus ons plan viel in het water. We gingen daarom naar een snorkelplaats, want onder water ben je toch al nat. Ik had geen t shirt bij me, wat ik toch wel graag bij me heb met snorkelen,  dus bleef op het eiland. Beetje pokeren, kletsen en 1 biertje.
 
Toen de rest terugkwam van de snorkeltour had ik wel een beetje spijt, ze hadden wel heel wat moois gezien, maar ja, niets aan te doen. Een van de meiden werd opeens heel ziek, terwijl zij op krachten kwam, lagen wij te wachten in de ZON! Eindelijk even geen regen! Haar kwaal was onze zegen.
 
Toen ze weer op krachten kwam zijn we weer vertrokken en bleef een groot deel van de groep op Agua lounge, een heel leuke bar op het water. Je kan hier zwemmen in een aangemaakt zwembad in de zee, lekker hangen in de hangmat of lekker schommelen boven de zee. Wij hebben vooral gepokerd met een groepje.
 
Weer terug in La Veranda was het even douchen en opknappen voor het avondeten. We gingen eten aan of eigenlijk op het water. De mensen die aan het water zaten die moesten echt uitkijken dat ze er niet invielen. Leuke gesprekken gehad tijdens het eten!
 
Na het eten gingen we naar een ‘discotheek’ er was een speciale avond, maar na een paar liedjes sloeg de stroom uit. Toen het zo bleef, zijn we in het donker teruggelopen naar onze ‘Veranda’ en daar nog met kaarslicht gesprekken gevoerd.
 
Dag 7
 
We wilden graag een dagje strand deze dag, dus gingen we met de boot eerst even tanken. Daarna vertrokken we naar RedFrogBeach. Er waren wat schoffies met twee rode kikkers die geld vroegen voor een foto. We moesten een stukje lopen door mangrove en woud en zagen onderweg grote mieren die bladeren droegen voor het nest. Toen we bij het strand aankwamen, vloog bijna iedereen de zee in, ik niet, ben geen zeeliefhebber. Met een paar meiden lagen we op het strand. Ineens begon het wat te spetteren, maar wij lieten de pret niet drukken, dus we bleven liggen. De tassen werden bedekt met poncho’s en de paraplu ging op om het boek niet nat te laten worden.
 
Ik ging langs het strand lopen. Met mijn camera om de hals zag ik heel wat mooie bloemen en beestjes en settings, zo kwam ik aan het einde van de baai en zag een steen waaruit een palmboom wilde gaan groeien. Op mijn terugweg kwam ik een hypere Bocosstyle geklede jongenman tegen die mij rode kikkers wilde laten zien. Ik liep weer mee terug het strand af en zag prachtig mooie rode kikkertjes.
 
Terug bij de strandlakens een kokosnoot genuttigd die nét door Edwin uit de boom was gehaald. Toen ging het spetteren over naar echte regen, dus iedereen probeerde droog te blijven bij de enige tent op het strand. Hoewel iedereen? We misten twee meiden, dus we konden nog niet naar de boot teruggaan. Edwin zou wel even langs de kustlijn gaan rennen om ze op te halen. Ik vermaakte me wel door in gesprek te raken met een man die graag een wereldreis wilde maken.
 
De twee verloren schaapjes waren snel gevonden en wij gingen terug richting Colonnes, ons eiland. Onderweg gingen we eerst nog naar de Aqualounge...
 
Die avond wilden we gaan eten bij het restaurant van de eerste avond, maar die was helaas dicht. We zijn toen naar een soort Mexicaan gegaan waar de ene tafel al bijna klaar was met eten voordat wij onze drankjes kregen.
 
Dag 8
 
Vroeg opstaan! Zeker voor de mensen die nog even moesten pinnen. Met een reisgenoot op pad gegaan richting de opstapplaats van de boot, pinnen en wachten op de rest. Met de boot richting het vaste land van Panama en daar met taxibusjes richting de stadsbus. We waren mooi op tijd en de tassen werden op het dak gebonden. Het was droog, dus we konden naast leuke gesprekken ook genieten van het land. We moesten overstappen van bussen en dan is het wel even goed rondkijken of iedereen al ingestapt is, gelukkig merkten we op tijd dat we nog niet compleet waren.
 
Nadat de laatste in de bus kwam gingen we door berg en dal naar Boquete aan de rand van het nationale park Baru, een vulkanisch gebied waar de vulkaan Baru het hoogste punt is van 3475 meter! De vulkaan was alleen via de weg te zien. Bij het hoofdgebouw konden we kiezen wat voor excursies of extra's wilden gaan doen zoals raften, paardrijden en sauna en spa. Ik koos voor paardrijden en een verwenpakket. We werden met een soort Jeep met al onze boodschappen naar een soort chalet gereden, ons onderkomen voor de komende twee nachten.
Er waren 5 kamers, dus moesten we een verdeling maken. De mannen gingen beneden slapen en de vrouwen boven. Voor de eerste avond hadden we een kok ingehuurd die voor ons ging koken. Intussen speelde een groepje poker een ander groepje zat gewoon lekker te kletsen en een ander groepje ging even lezen. Een erg gemoedelijke sfeer. Die avond gingen het Maffiaspel voor de eerste keer spelen, wat nog erg vaak herhaald werd deze vakantie.
 
De volgende ochtend vertrokken we naar het beginpunt voor onze hike door het Nationale Park Baru. Bergschoenen aan, flessen water bij de hand, koekjes in de tas en camera's in de aanslag om de Quetzal en de Jaguar op de gevoelige plaat te leggen, wat overigens niemand gelukt is... Het werd een modderige hike door het regenwoud met glibberige paadjes en af en toe moest je over omgegroeide bomen klimmen. Sommige oversteekjes waren behoorlijk heftig.
Ik deed het rustig aan, maar een groot gedeelte van de groep deed alsof het een wedstrijd was, jammer... Ik voelde me een beetje opgehaast zo en kon niet uitgebreid genieten. 
 
Vooral het laatste stuk lopen vond ik heel zwaar! Ik liep helemaal alleen ergens achteraan en het pad was vreselijk steil. Mijn water was bijna op, dus ik moest echt mijn water sparen voor het eind. Ik was zo moe en duizelig dat ik wel kon janken. Gelukkig was er een groepje aan het eind van de steile weg die op me wachtten. We moesten nog een klein stukje lopen naar het punt waar we opgehaald zouden worden door de bus. Daar aangekomen genoot ik van de vlinders en kolibries...
We zouden opgehaald worden door de bus... zouden ja, want die hele bus kwam niet! We besloten te gaan lopen naar de volgende bushalte, maar oeh, mijn benen wilden niet meer, dus af en toe maakte ik een fotostop. Toen we aankwamen bij een heel klein kioskje zagen we ineens een bus staan en Edwin, de reisleider, haalde de buschauffeur over ons naar Los Quetzales te brengen, ons chalet. Tussendoor deden we nog wat inkopen.
 
Toen we aankwamen bij ons chalet aten we wat en een deel van de groep ging raften, een klein groepje waaronder ik, gingen naar het hoofdgebouw om een heerlijke gezichtsbehandeling en massage te ondergaan, heerlijk was dat!
 

wordt vervolgd.....