Costa Rica

 osta Rica

In den beginne: Waar zal ik nu weer heengaan? Op mijn to-do lijstje staat Tibet, maar niet in de zomer, Kenia, maar niet in de zomer, de Sunda eilanden in Indonesië wil ik ook echt nog wel een keer doen, maar niet als single. Mijn oog viel al een paar maanden geleden op een fotografiereis naar Costa Rica. Het viel allemaal wel heel duur uit en vandaar dat ook heel weinig mensen deze reis van plan waren te boeken. Ik raakte op een forum terecht van FOX en de mensen die al hadden geboekt schreven allemaal zo leuk en open en ik heb heb het gevoel gekregen dat dit gedeelte al wel klikt, dus op vrijdagavond 16 februari de stoute schoenen aangetrokken en geboekt naar Costa Rica!

Ben reisverslagen aan het lezen op internet, heb een reisgids gekocht en dan nu maar wachten tot het zomer is. Het lijkt me een spannende, avontuurlijke, maar vooral mooie reis!

De eerste kennismaking met de groep was erg leuk. We gingen een fotoworkshop doen in de Jordaan onder leiding van Petra van Vliet. Veel geleerd en na afloop hebben we nog een hapje samen gegeten. Het theekransje op het forum is daarna wel rustiger geworden, maar de zin om te gaan is des te groter!

 

Schiphol

Nu is het bijna zover. Paspoort is geregeld, dollars zitten binnenkort in mijn portemonnaie, hoef geloof ik niet zo heel veel meer aan te schaffen. Het moet alleen allemaal ingepakt worden en dan gaat de reis beginnen. Heb er heel veel zin in!

De dag van vertrek, shit ben weer veel te laat met inpakken en kan mijn bikinibroekje niet vinden, het was ook veel te gezellig gisteren. Ik grijp maar wat bij elkaar en al heel snel is het tijd om naar buiten te gaan. Nog even checken of er geen kat in een kamer zit die op slot gaat, nee gelukkig, ik tel er 3. De ouders van Linda zijn zo vriendelijk mij een lift te geven en zo zijn we al snel op Schiphol. Daar vinden we de FOXbalie al vrij snel en kunnen gaan inchecken. Langzaamaan zie je al wat gezichten die ook op de fotoworkshop waren en maak je kennis met nieuwe gezichten. Meer dan gezichten zijn het nog niet en tijdens het vliegen zit je toch een beetje vast, dus de kennismaking moet later maar.

 

San José

De tussenstop in Orlando verloopt smooth, we hoeven zelfs onze eigen koffers niet op te zoeken en kunnen zo doorlopen naar het volgende vliegtuig dat ons in twee en een half uur (lange uren) naar San José brengt. Ook daar zijn we snel door de douane heen en gaan in kleine groepjes op zoek naar iemand die een bordje FOX draagt. We zien heel veel bordjes, maar weinig FOX. Gelukkig biedt een behulpzame Tico hulp en wijst op een man met een blauw bordje op heuphoogte, ok eerste impressie is gelegd, weinig geïnteresseerd. Hij zegt dat hij Bertus heet en 20 mensen verwacht. Wij leggen uit dat we met 18 mensen reizen en hij is het niet met ons eens. Maar goed, we vertrekken toch.

We komen aan bij Hotel Europa en krijgen daar onze sleutel. Mooie kamer! Niet voor lang, want we gaan de bar in. Geen welkomstcocktail met hapjes dus wat er wel in de reisomschrijving staat. De eerste indruk van de mensen in de groep is heel goed. Wat een gezelligheidsdieren!

Veel te vroeg wakker op dag twee. Om half 6 zit ik al in de lobby aan de koffie met een Nederlandssprekende man uit Israel. Hij probeert mij ervan te overtuigen écht een keer naar Israel te gaan, ik ben niet moeilijk te overtuigen.

Even later zie ik al wat reisgenoten ontwaken en gaan we heerlijk ontbijten, het lekkerste ontbijt van de hele reis bleek later. Pierre en ik besluiten een wandelingetje te maken door het stadje San José. Het voelt niet echt Midden Amerikaans aan. Kan het niet zo goed vergelijken met een land, denk dat Nederland heel dichtbij ligt. Wat me wel opvalt is dat er naast duiven ook andere vogels zijn die je in Nederland niet ziet. Ook valt op dat mensen op straat gezellig met elkaar aan het kletsen zijn en dat de sinaasappelsapkramen verse jus maken. Als we naar een plein lopen zien we de eerste kolibri, YES toch echt op vakantie! Het plein oogt overigens geheel niet Nederlands, met uitzondering van een duivenfontein. Er staan mooie grote bomen, ook palmbomen en in het midden van het plein staat een soort theater. Overal staan ook bankjes waar mensen elkaar zittend de verhalen van gisteren vertellen of wensen voor vandaag. We blijven niet erg lang in de stad want we vertrekken naar de Irazú Vulkaan.

 

Irazú vulkaan

We klimmen steeds hoger met de bus en zien achter ons de stad verdwijnen en komen terecht in een prachtige groene natuur. Af en toe zie je kleine dorpjes, mannen die op paarden rijden, schooltjes, koffieplantages die gevoed worden door de vruchtbare grond door de vulkaan, maar vooral GROEN.

Bij de vulkaan worden we begroet door twee neusbeertjes, lijken wel huishondjes daar, maar erg schattig.

De wandeling naar het kratermeer is vooral koud te noemen, maar erg spectaculair, vooral ook de begroeiing en vlinders die de randen van het groene meer versieren.

Het idee dat deze vulkaan San José in 1963 behoorlijk onder de as gezet had, maakt de beleving nog intenser. Bertus vertelt ons dat de vulkaan geen slechter moment had kunnen kiezen om uit te barsten, want op dat moment was president Kennedy op staatsbezoek in Costa Rica. De mensen hebben twee jaar met mondkapjes moeten rondlopen (niet om Kennedy natuurlijk).

We vertrekken net op tijd want de lucht begint te betrekken, de wolken proberen de spitse randen van de vulkaan te beheersen. We zitten bijna letterlijk in de wolken als we een kopje koffie gaan drinken bij een aangrenzend souveniershopje. Ik bestel een cappuchino en opeens hoor ik een hard gegil en gelach van buiten,  1 van de neusbeertjes is zo eigenwijs dat hij op de tafel springt en een pizza pikt van een reisgenoot. Zo erg zijn ze dus gewend aan toeristen...

Veel te snel vertrekken we weer richting San José. Ik heb helemaal geen zin om de stad in te gaan, wil liever genieten van de natuur. We maken nog een tussenstop bij de Basilica de Nuestra Señora de los Angeles, een grote kerk gewijd aan Maria, de beschermheilige van Costa Rica.  

Het is erg druk omdat 2 augustus een feest gevierd wordt en de pelgrims uit heel Costa Rica, het liefst te voet, naar deze kerk komen. Binnenin de kerk schuivelen mensen op de knieen naar het Mariabeeld, een apart gezicht. Een man spreekt me aan, waar ik vandaan kom, ik leg uit dat " hablo no Espagnol" en wijs naar Bertus. Het blijkt een verslaggever te zijn voor de plaatselijke krant: Al Día. Hij maakt wat foto's en vertelt Bertus dat morgen een stuk in de krant komt over ons bezoek.

 

Een heel verhaal wat eigenlijk alleen maar gaat over dat het bijzonder was dat een groep Nederlanders interesse toonde in de geschiedenis/cultuur van Costa Rica. Ik sta zelf niet op de foto.

Bij terugkomst in de stad lopen we wat door het centrum. Er zijn veel winkels en het doet qua bevolking een beetje Haags aan.

We eten even wat bij een Soda, een goedkoop typisch Costa Ricaans restaurantje en gaan dan naar een supermarkt om de nodige inkoopjes te doen, want ben nogal wat vergeten mee te nemen. Een paraplu bijvoorbeeld. Het regent hier behoorlijk en heb nu al het idee dat ik te weinig warme kleding heb meegenomen.

Even relaxen zit er niet in want na een paar biertjes in de bar vertrekken we 's avonds naar Newscafe, leuk restaurant met heerlijk eten.

Na het eten toch nog maar even de bar in van het hotel, ik maak het niet laat, het was vanmorgen ook zo vroeg. Merk ineens dat mijn telefoonaccu op is en klop even bij de buurman aan of hij me wil wekken. Geloof dat het een verkeerd moment is... Maar hij belooft het.

 

Sarapiqui

Het wekken is niet nodig, ik sta weer voor dag en dauw op. Het tijdsverschil met Nederland is toch echt 8 uur en dat gaat me niet zomaar ineens goed af. De ontbijtzaal is toch al open, dus het is later in de vroege ochtend dan gisteren. Ik neem alleen een bak koffie, een toast met jam en een sapje.

We vertrekken naar Sarapiqui, onderweg maken we een tussenstop bij de La Paz Watervallen. Een zeer opgezette dierentuin, maar toch wel erg mooi. Een vlindertuin, een vogeltuin, slangen achter glas, maar het leukste is wel de kolibri tuin. Honderden kolibri´s in de mooiste kleuren zoeven langs je oren. En dan de kikkers, tja de kikkers, ben nu helemaal verKIKKERd op de kikkers. Wat een prachtbeesten zijn die Roodoog Boomkikkers.

 

Ook de watervallen zijn prachtig om te zien.

Helaas begint het tijdens de afdaling te hozen en moeten de eerste poncho´s en paraplu´s uit de tassen. We worden door een oude schoolbus verplaatst naar ons beginpunt, we hoeven de hele klim dus niet meer naar boven te maken. De bus bezorgt me nu nog steeds nachtmerries trouwens, ik kon met mijn smalle billen en rugtas niet eens tussen de bankjes door lopen.

We vertrekken met de touristbus naar een prachtomgeving: Sarapiqui. Vele soorten vogeltjes vliegen in het rond en de salamanders, krekels lopen overal rond. We vermaken ons met een biertje, een gesprek en een prachtig uitzicht.

Als ik na het douchen ineens in een hoekje een enorme spin zie, vraag ik lief aan de buurman of hij hem zo spoedig mogelijk wil verwijderen. Ik klop weer aan op het verkeerde moment, dus moet even geduld hebben. Na het eten zitten we nog lang in de bar en lachen heel veel. Heb geloof ik lang niet zo vaak moeten lachen als nu met deze leuke mensen.

 

Raften

De volgende dag gaan we raften. Het zou een categorie 2/3 zijn, maar het valt behoorlijk tegen. Maar de lol is er wel. Eerst moeten we allemaal in een zwemvest en krijgen een lelijke helm op onze hoofden om dat de uitleg te krijgen van Jonathan hoe we moeten raften. Op een gegeven moment moet ik als Cowgirl op de voorboeg gaan zitten en er komt natuurlijk een stroomversnelling aan. Natuurlijk val ik heel charmant met mijn benen omhoog achterover in de boot, dus iedereen lacht zich suf. Vervolgens krijg ik nog twee enorme golven over me heen en ben ik zeiknat. Dan maar het water in. Op land aangekomen zien we wat rode kikkertjes en krijgen een lekkere lunch.

 

Wandeling door het regenwoud

Na de lunch vertrekken we weer naar het hotel. De meesten van ons zijn al behoorlijk suf en we kunnen lekker even een uurtje relaxen. De buurman en ik raken in een relaxed gesprek en vergeten zo de tijd. Gelukkig zijn we nog net op tijd om mee te gaan met de wandeling door het regenwoud. Daar worden we in twee groepen verdeeld en gaan op pad. Het regenwoud in! We hebben geluk, we zien al meteen een luiaard! Nou ja, de gids Wendy zegt dat het er 1 is. Ik zie alleen wat haren. Verder zien we kikkertjes, spinnen en zelfs een slang! Het is een mooie wandeling en het blijft gelukkig droog, de poncho blijft nog steeds in mijn tas.

Na het eten gaan we nog wat borrelen in de bar van het hotel en daarna niet heel laat naar bed met niet al te veel wijntjes op. (Ookal voel ik ze de volgende dag toch wel)

 

Canopy tour

Vandaag staat de Canopy tour (boomtopslingeren) op de planning. We worden in tuigjes gehesen, we krijgen een helm op en een duidelijke uitleg. Ik ben erg zenuwachtig omdat ik hoogtevrees heb en toch echt de hoogte in moet. Mijn hoogtevrees is ontstaan toen ik rond de Leeuwenberg in Sri Lanka moest klimmen, je keek in een afgrond van zo'n 400 meter en moest op een ijzeren trap lopen en er hingen overal wespennesten die zomaar ineens konden aanvallen. Sindsdien kan ik geen ijzeren trap meer af zonder dat mijn maag omdraait.

De eerste kabel is helemaal niet zo eng, het door de lucht vliegen is best fijn, maar het volgende platform is zo hoog en ik moet op een heel wankel trapje gaan staan. Hoewel ik geborgd ben, tril ik van de zenuwen en wil liever veilig op de grond staan. Ik laat toch los en vlieg over land en rivier, heel mooi, maar dan komt mijn helm tegen de kabel aan en ben ik bang dat mijn hand verbrand en sta na een lange tijd trillend en even later ook een beetje huilend weer op de grond.

Gesteund en getroost door de groep besluit ik toch door te gaan en de rest is ineens helemaal niet eng meer, maar hardstikke gaaf!

 

 

La Fortuna

Als we weer terug in het hotel zijn pak ik snel de koffer in, we vertrekken richting La Fortuna bij de Arenal vulkaan. Onderweg maken we een lunchstop waar heel veel leguanen zijn, wat een prachtige beesten! De mannetjes zijn rood/oranje gekleurd in de bronsttijd en blijkbaar is het deze tijd. Wel zielig voor de veel kleinere, groene vrouwtjes.

Na de lunchstop maken we ineens een noodstop. Alvis de bestuurder ziet ineens een luiaard in de bomen. Het is een tweetenige Luiaard met een baby! Nou helemaal gaaf dus, wat een beest is dat! Ze slaapt omdat het een nachtdier is en omdat het een zo vreselijk traag dier is maakt iedereen hele mooie foto's van het dier. Zo maak ik dus ook mooie foto's

We maken nog een pin en supermarktstop om vooral rum en wijn in te slaan om dan de geasfalteerde wegen te verlaten en al hobbelend terecht komen in ons nieuwe hotel. Het ziet er heel luxe uit, een eigen huisje met een balkon. Het begint alleen stevig te onweren en te regenen dus de vogeltjes stoppen met zingen en de padden laten zich daarentegen behoorlijk horen. Ik word geroepen dat er 'open bar' is op een kamer en ik haal wat cola en ijs en voeg me bij het groepje. Ze leren me pokeren, jeetje wat een regeltjes, gelukkig doen we het zonder echt geld, want anders ben ik snel blut. De Baco's zijn erg lekker...

Het regent inmiddels niet meer en we zien vanaf het zwembad dit uitzicht:

Na het zoveelste buffet ontmoeten we elkaar weer bij het zwembad/gymgedeelte, het is er overdekt en met kaarsjes en drank maken we het er erg gezellig. Wat een leuke groep zo bij elkaar. Niemand voelt zich buitengesloten, iedereen is blij. We hebben ook best geluk dat we ongeveer dezelfde leeftijd hebben allemaal, of dezelfde instelling.

 

Rio Frio Rivier

Ben de dagen kwijt, maar als ik opsta zie ik 2 gasten (ja ben een Haagse) koffie drinken en ga bij ze zitten. Gezellig! Na de koffie moet ik me alleen wel haasten om te douchen en aan te kleden, want we gaan naar de Rio Frio rivier om de natuur te bewonderen.

De rit naar bijna de grens met Nigaragua is lang, maar ik verveel me niet, ik lees een boek, maar mijn aandacht word vooral getrokken door het landschap.

We drinken koffie en thee bij een restaurantje en krijgen er cake bij, niet aan mij besteed, maar ok. Het regent vreselijk hard en we zien de bootreis letterlijk in het water vallen, maar ineens wordt het droog. We vertrekken niet veel later naar een 'havenstadje' en klimmen op de boot. De kapitein ziet heel veel, meer dan wij zelf zouden zien, dus al snel worden de kaaimannen, apen en inheemse vogels gefotografeerd.

 

Het is en heerlijke tocht, vind het erg jammer dat het al zo snel voorbij is en we terug gaan naar ons hotel.

Als we 's avonds vertrekken naar hét restaurant waar je het beste uitzicht hebt op de uitbarstingen van de Arenal vulkaan is het helaas erg bewolkt. We zien helemaal niks! Erg jammer en wat ook erg jammer is, is dat het eten me niet smaakt.

 

Rincon de la Veija

Onze reis gaat verder naar Rincon de la Veija, de berg van de oude dame. De weg is mooi, we rijden langs een prachtig meer en na een tijd in de bus te zitten, gaan we een stop maken om de benen te strekken, inkopen te doen, een hapje te eten om zo wat energie op te doen voor de laatste trip naar de Hacienda. Als snel verruilen we het asfalt voor een hobbelige weg vol stenen en mooie uitzichten. Zo zien we twee hele mooie vogels zitten:

wordt vervolgd...