Rouwgedichten

 De grote beer
 
 Wanneer ik morgen sterf,
 zei mijn vader op een keer,
 dan kun je mij weer vinden,
 daar… in de grote beer.
 
 De dag dat mijn vader ging,
 hield mijn moeder zichzelf groot.
 Maar slechts zes jaren later,
 vond zij plots ook de dood.
 
 Daar, in de grote beer,
 wonen ze nu weer samen.
 Ze lachen en ze vrijen daar
 hun leven gelukkig verder
 
 amen.

 

 

 

 

 

Misschien wel

en daar,
juist daar op het pleintje
waar Spaanse heren normaliter
rond dit tijdstip verkoeling zoeken
onder kruidig geurende laurierbomen
voelde ik jou

ik voelde de geborgenheid
die alleen een moeder geven kan
en ik dacht na over de tijd
dat de wereld nog bestond
dat ons nog bestond
dat jij nog bestond

misschien ben je wel
in dit land waar
cactussen bloeien
waar de zee altijd blauw
waar de zon altijd fel

misschien ben je er wel
 
  
Ik wist het niet
 
 je zou sterven
 zei je
 
 ik luisterde niet
 
 je zou sterven
 zei je
 
 ik geloofde je niet
 
 je stierf
 
 ik haatte iedereen
 omdat ik 't
 niet wilde weten
 
De eerste keer

je voelde
hetzelfde
je rook
hetzelfde
je kuste zelfs
hetzelfde

je vroeg me
zal je me missen
ik zei ja

je zei me
kus, kus me
en ik kuste je

voor de laatste keer

zien en voelen
kan niet meer
al lang niet

maar herinneren
oh, dat kan ik
voor de eerste keer

zonder tranen
 
 
 
De traan

neem mijn traan
vang hem op
met beide handen
koester hem
verzorg hem
poets hem dagelijks
met liefde op
tot hij glanst,
schittert en
volwassen genoeg is
voor het tranendal




Ik zag je vannacht

ik zag je huilen vannacht
je hoofd diep
in het kussen verscholen
en jij zag niet dat ik het was

ik zag je wanhoop vannacht
hoe je probeert te leven
zonder eeuwig te hoeven dromen
en jij voelde niet dat ik het was

ik zag je verlorenheid vannacht
zei dat ik je volgde, dat
ik wist wat eenzaamheid is
en jij hoorde niet dat ik het was

ik zag je slapen vannacht
stond naast je aan je bed
en merkte dat jij vocht
en 't jouw tijd nog niet was
 
 
 
In herinnering

zachte klanken,
zingende tonen,
teder verpakt
in herinnering

voorzichtig open ik
de speeldoos
en zie wat je
mij geven wilt

sprekende beelden,
troostende gedachten
tonen mij de liefde
die jij ooit had
 
(op 1 april 2002 is deze speeldoos leeggeroofd)
 
 
geef me een teken

hoeveel kilometer zou het zijn
of in lichtjaren misschien
dat ik jou voor heel even
weer eens zou kunnen zien

kun jij mij zien als ik lach
en soms heel stiekem huil
dat ik mijn gebroken hart
achter een muur verschuil

gewoon omdat ik niet wil weten
wat liefde ook alweer is
liefde draait zich toch weer om
in verscheurend gemis

stuur me eens een teken
dat ik weer verder moet gaan
dat ik deze moeilijke tijd
nu eindelijk heb doorstaan

ik weet niet wat het teken is
misschien heb ik ‘m allang gehad
maar kon hem niet herkennen
en komt het verder op mijn pad

hoeveel kilometer zou het zijn
of in lichtjaren misschien
dat ik jou nog een keer zou voelen
en verder mag nadien





De tijd

met een ruk
aan de slinger
van de klok
zet ik de tijd stil

het is stil, heerlijk stil
ik zie de schimmen komen
de schimmen van vroeger,
mijn vader en mijn moeder,
aan het dagelijkse avondmaal

samen herinneringen ophalen,
samen huilen, samen lachen
adviezen geven op kinderlijke problemen
genieten van elkaars aanwezigheid

en dan,
alsof je in een zeepbel prikt
ben je weer terug in tijd
geluiden, regen tegen het raam
een poes miauwt om aandacht
en wordt de gedachte aan toen
weggeborgen, verstopt, begraven

de tijd vliegt té snel voorbij…
 
 
Mijn hart

mijn hart is gescheurd,
dwars door kamers heen

niet meer van vlees en bloed
in vacuüm spatte het uiteen

mijn lichaam slechts een beeld
zolang verdriet dit leven steelt

zal de zon me ooit weer warmen
zoals mijn hart dat eerder deed

voor het afgrijselijke moment;
voor het moment dat jij overleed




Scènes

scène 1

wat een engeltje,
wat is ze klein
we beloven er altijd
voor haar te zijn

scène 2

maak nou eens je huiswerk
doe je jas nu toch eens dicht
het is echt niet om te zeuren
het is onze ouderlijke plicht

scène 3

pa en ma, dit is ‘m dan
de man van mijne dromen
je moet me nu toch laten gaan
(op mijn bruiloft mag je komen)
óf
lieverd, we moeten iets vertellen
je bent nu al zo groot
wij kunnen je niet meer steunen
wij gaan nu heel snel dood
óf...

scène 4

de laatste scènes van ons leven
kan ik u nog niet vertellen
het pad der levenslessen
is zelden te voorspellen
 
 
Het gesprek

Hoe is het met je
Met mij gaat het goed
(omdat ik gewoonweg niet weet
hoe ik anders zeggen moet
dat het eenzaam is zonder jullie
en dat ik gek word van verdriet
)

Red je je een beetje
Ja hoor, ik ben een sterke meid
(want anderen hoeven niet te weten
dat mijn hart zich voortdurend splijt
bij de gedachte jullie nooit weer te zien
en jullie voor eeuwig kwijt te zijn
)

nou ik zie je nog een keer
oké de groetjes dan maar weer
(die zien we dus niet meer terug
zo gaat mijn leven ongeveer
bij een ieder die ik ken en denkt
dat ik dezelfde gebleven ben
)
 
 
Opa

De stoet volgt de oude man
in deze eikenhouten kist
die als hij zich niet vergist
ook van iemand houden kan

vier volgauto's zijn het maar
voor een oud geworden man
die toch kon houden van
al viel het hem soms zwaar

al was hij een individualist
en leek hij weleens raar
ook hij was zo breekbaar
zonder dat hij het zelf wist


~rust in vrede opa~
 
Mack

Je bekeek hem
je wist, je zag
dat het een ‘hem’ was

met tranen in je ogen

als je hem nu zou zien
oh wat zou je genieten
wat zou je hem liefhebben
zoals wij doen

ik staar
door jouw ogen
naar je kleinkind

met tranen
van geluk


en gemis



Huil niet

"huil niet kleine meid
droog je traantjes
kijk goed om je heen"

ik weet nog precies
wanneer ik dit zong

nu ik volwassen ben
geen tranen meer heb
sta ik in de regen
en schreeuw je toe:
zing dit lied eens voor mij

want ik heb je nodig
zoals een dochter
moeder nodig heeft
en andersom
 

Stamboom

 

ik tekende vandaag

een stamboom op het bord

van mijn zus en mijn broer

en ieder die erbij hoort

 

een vader en een moeder

een opa en een oma

een kruisje voor het trouwen

en een kruisje voor de dood

 

toen ik er naar keek

zag ik zoveel kruizen

beide opa’s, beide oma’s

mijn vader en mijn moeder

 

en niet alleen

het trouwen

hadden ze gemeen

ze hadden

er allen twee

in plaats van een

 

 

 

Vraag me niet

Vraag me niet naar
hoe ik me voelde
of wat ik verwacht
te gaan voelen

laat me niet lachen
omdat je denkt
dat het moet

troost me niet
omdat je denkt
dat het hoort

luister naar me
omdat ik weet
dat dát nodig is

vraag er alleen niet naar
want als ik zover ben
vertel ik het je wel
als jij er dan nog bent

©sas

19 december 2004

 

het zijn de kleine dingen

een briefje of een krabbel
bij ’t openslaan van een boek
een foto die me aanstaart
terwijl ik nét iets anders zoek

een herinnering of een droom
zelfs midden op de dag
als ik eigenlijk op dat moment
helemaal niet dromen mag

het zijn de kleine dingen
die mijn hart even warmt
juist dat moment voelt dan
alsof jij me even omarmt

©sas

17 maart 2005

 

De kerk

kerken worden afgebrand
geen geloof is heilig
waar je je ooit geborgen voelde
niets is er meer veilig

daar waar gepredikt werd
gedoopt, getrouwd, herdacht
mag niet levensvatbaar zijn
en vanaf heden omgebracht

geen plek meer voor gelovigen
tastbare herinnering ontnomen
“Petra” heette ze, de rots
maar ook haar tijd is gekomen

©sas

13 juni 2005

 

Mama

Je hebt zoveel gegeven
Kilometers wijsheid
Zeeën gevuld met waarde
Continenten vol met liefde

Toen je van me weg ging
Liet je alles van je achter
Opdat ik er mee leven kon
Maar mama!
Waar heb jij het geluk gelaten?

©sas

11 augustus 2005

(Naar aanleiding van de nieuwe bundel van Ted van Lieshout: Mama! Waar heb jij het geluk gelaten?)

Oma 

oma bobby had een hondje
oma bobby was zo lief
ze was een heel klein mensje
en ík was haar hartendief

op zondag naar oma toe
spelen op het platje
een knuffel van de hond
mijn oma was een schatje

oma bobby is nu dood
bobby was het al heel lang
ik denk dat ze samen zijn
daarvoor ben ik niet bang

vandaag is mijn oma jarig
ik heb een taart gemaakt
1 stukje in de lucht gegooid
ik hoop dat het haar smaakt

© sas

12 maart 2006