De eerste keer
je voelde
hetzelfde
je rook
hetzelfde
je kuste zelfs
hetzelfde
je vroeg me
zal je me missen
ik zei ja
je zei me
kus, kus me
en ik kuste je
voor de laatste keer
zien en voelen
kan niet meer
al lang niet
maar herinneren
oh, dat kan ik
voor de eerste keer
zonder tranen
De traan
neem mijn traan
vang hem op
met beide handen
koester hem
verzorg hem
poets hem dagelijks
met liefde op
tot hij glanst,
schittert en
volwassen genoeg is
voor het tranendal
Ik zag je vannacht
ik zag je huilen vannacht
je hoofd diep
in het kussen verscholen
en jij zag niet dat ik het was
ik zag je wanhoop vannacht
hoe je probeert te leven
zonder eeuwig te hoeven dromen
en jij voelde niet dat ik het was
ik zag je verlorenheid vannacht
zei dat ik je volgde, dat
ik wist wat eenzaamheid is
en jij hoorde niet dat ik het was
ik zag je slapen vannacht
stond naast je aan je bed
en merkte dat jij vocht
en 't jouw tijd nog niet was
In herinnering
zachte klanken,
zingende tonen,
teder verpakt
in herinnering
voorzichtig open ik
de speeldoos
en zie wat je
mij geven wilt
sprekende beelden,
troostende gedachten
tonen mij de liefde
die jij ooit had
(op 1 april 2002 is deze speeldoos leeggeroofd)
geef me een teken
hoeveel kilometer zou het zijn
of in lichtjaren misschien
dat ik jou voor heel even
weer eens zou kunnen zien
kun jij mij zien als ik lach
en soms heel stiekem huil
dat ik mijn gebroken hart
achter een muur verschuil
gewoon omdat ik niet wil weten
wat liefde ook alweer is
liefde draait zich toch weer om
in verscheurend gemis
stuur me eens een teken
dat ik weer verder moet gaan
dat ik deze moeilijke tijd
nu eindelijk heb doorstaan
ik weet niet wat het teken is
misschien heb ik ‘m allang gehad
maar kon hem niet herkennen
en komt het verder op mijn pad
hoeveel kilometer zou het zijn
of in lichtjaren misschien
dat ik jou nog een keer zou voelen
en verder mag nadien
De tijd
met een ruk
aan de slinger
van de klok
zet ik de tijd stil
het is stil, heerlijk stil
ik zie de schimmen komen
de schimmen van vroeger,
mijn vader en mijn moeder,
aan het dagelijkse avondmaal
samen herinneringen ophalen,
samen huilen, samen lachen
adviezen geven op kinderlijke problemen
genieten van elkaars aanwezigheid
en dan,
alsof je in een zeepbel prikt
ben je weer terug in tijd
geluiden, regen tegen het raam
een poes miauwt om aandacht
en wordt de gedachte aan toen
weggeborgen, verstopt, begraven
de tijd vliegt té snel voorbij…
Mijn hart
mijn hart is gescheurd,
dwars door kamers heen
niet meer van vlees en bloed
in vacuüm spatte het uiteen
mijn lichaam slechts een beeld
zolang verdriet dit leven steelt
zal de zon me ooit weer warmen
zoals mijn hart dat eerder deed
voor het afgrijselijke moment;
voor het moment dat jij overleed
Scènes
scène 1
wat een engeltje,
wat is ze klein
we beloven er altijd
voor haar te zijn
scène 2
maak nou eens je huiswerk
doe je jas nu toch eens dicht
het is echt niet om te zeuren
het is onze ouderlijke plicht
scène 3
pa en ma, dit is ‘m dan
de man van mijne dromen
je moet me nu toch laten gaan
(op mijn bruiloft mag je komen)
óf
lieverd, we moeten iets vertellen
je bent nu al zo groot
wij kunnen je niet meer steunen
wij gaan nu heel snel dood
óf...
scène 4
de laatste scènes van ons leven
kan ik u nog niet vertellen
het pad der levenslessen
is zelden te voorspellen
Het gesprek
Hoe is het met je
Met mij gaat het goed
(omdat ik gewoonweg niet weet
hoe ik anders zeggen moet
dat het eenzaam is zonder jullie
en dat ik gek word van verdriet)
Red je je een beetje
Ja hoor, ik ben een sterke meid
(want anderen hoeven niet te weten
dat mijn hart zich voortdurend splijt
bij de gedachte jullie nooit weer te zien
en jullie voor eeuwig kwijt te zijn)
nou ik zie je nog een keer
oké de groetjes dan maar weer
(die zien we dus niet meer terug
zo gaat mijn leven ongeveer
bij een ieder die ik ken en denkt
dat ik dezelfde gebleven ben )
Opa
De stoet volgt de oude man
in deze eikenhouten kist
die als hij zich niet vergist
ook van iemand houden kan
vier volgauto's zijn het maar
voor een oud geworden man
die toch kon houden van
al viel het hem soms zwaar
al was hij een individualist
en leek hij weleens raar
ook hij was zo breekbaar
zonder dat hij het zelf wist
~rust in vrede opa~
Mack
Je bekeek hem
je wist, je zag
dat het een ‘hem’ was
met tranen in je ogen
als je hem nu zou zien
oh wat zou je genieten
wat zou je hem liefhebben
zoals wij doen
ik staar
door jouw ogen
naar je kleinkind
met tranen
van geluk
en gemis
Huil niet
"huil niet kleine meid
droog je traantjes
kijk goed om je heen"
ik weet nog precies
wanneer ik dit zong
nu ik volwassen ben
geen tranen meer heb
sta ik in de regen
en schreeuw je toe:
zing dit lied eens voor mij
want ik heb je nodig
zoals een dochter
moeder nodig heeft
en andersom
Stamboom
ik tekende vandaag
een stamboom op het bord
van mijn zus en mijn broer
en ieder die erbij hoort
een vader en een moeder
een opa en een oma
een kruisje voor het trouwen
en een kruisje voor de dood
toen ik er naar keek
zag ik zoveel kruizen
beide opa’s, beide oma’s
mijn vader en mijn moeder
en niet alleen
het trouwen
hadden ze gemeen
ze hadden
er allen twee
in plaats van een
Vraag me niet
Vraag me niet naar
hoe ik me voelde
of wat ik verwacht
te gaan voelen
laat me niet lachen
omdat je denkt
dat het moet
troost me niet
omdat je denkt
dat het hoort
luister naar me
omdat ik weet
dat dát nodig is
vraag er alleen niet naar
want als ik zover ben
vertel ik het je wel
als jij er dan nog bent
©sas
19 december 2004
het zijn de kleine dingen
een briefje of een krabbel
bij ’t openslaan van een boek
een foto die me aanstaart
terwijl ik nét iets anders zoek
een herinnering of een droom
zelfs midden op de dag
als ik eigenlijk op dat moment
helemaal niet dromen mag
het zijn de kleine dingen
die mijn hart even warmt
juist dat moment voelt dan
alsof jij me even omarmt
©sas
17 maart 2005
De kerk
kerken worden afgebrand
geen geloof is heilig
waar je je ooit geborgen voelde
niets is er meer veilig
daar waar gepredikt werd
gedoopt, getrouwd, herdacht
mag niet levensvatbaar zijn
en vanaf heden omgebracht
geen plek meer voor gelovigen
tastbare herinnering ontnomen
“Petra” heette ze, de rots
maar ook haar tijd is gekomen
©sas
13 juni 2005
Mama
Je hebt zoveel gegeven
Kilometers wijsheid
Zeeën gevuld met waarde
Continenten vol met liefde
Toen je van me weg ging
Liet je alles van je achter
Opdat ik er mee leven kon
Maar mama!
Waar heb jij het geluk gelaten?
©sas
11 augustus 2005
(Naar aanleiding van de nieuwe bundel van Ted van Lieshout: Mama! Waar heb jij het geluk gelaten?)
Oma
oma bobby had een hondje
oma bobby was zo lief
ze was een heel klein mensje
en ík was haar hartendief
op zondag naar oma toe
spelen op het platje
een knuffel van de hond
mijn oma was een schatje
oma bobby is nu dood
bobby was het al heel lang
ik denk dat ze samen zijn
daarvoor ben ik niet bang
vandaag is mijn oma jarig
ik heb een taart gemaakt
1 stukje in de lucht gegooid
ik hoop dat het haar smaakt
© sas
12 maart 2006
